Uzasadnienie
I
Wnioskiem z dnia 22 maja 2023 r., który wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 stycznia 2024 r., Starosta Powiatu Wrocławskiego zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Lublin przez wskazanie tego ostatniego jako organu właściwego do rozpoznania zawiadomienia A Sp. z o.o. w D. o nabyciu pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 988).
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Lublin podzielił stanowisko wnioskodawcy i oświadczył, że "organem właściwym do rozpoznania zawiadomienia firmy A Sp. z o.o. w D. o nabyciu pojazdu o nr rejestracyjnym [...] jest Prezydent Miasta Lublin jako organ rejestracji przedmiotowego pojazdu". W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa) w związku z art. 4 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie, po złożeniu wniosku przez Starostę Powiatu Wrocławskiego, Prezydent Miasta Lublin uznał swoją właściwość w sprawie przyjęcia zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu, o czym poinformował Naczelny Sąd Administracyjny w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Wobec tego spór o właściwość przestał istnieć.
Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, który przewiduje, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.