Uzasadnienie
Wnioskiem z 13 czerwca 2017 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy GDDKiA a Zarządem Powiatu Warszawskiego Zachodniego poprzez wskazanie Zarządu Powiatu Warszawskiego Zachodniego jako zarządcę ulicy G. na terenie Gminy O..
Wskazał, że za przyjęciem, że zarządcą nowowybudowanego odcinka ww. drogi jest Zarząd Powiatu Warszawskiego Zachodniego przemawia to, że droga ta leży w ciągu ul. G., która jest drogą powiatową nr [...].
W odpowiedzi na wniosek Zarząd Powiatu Warszawskiego Zachodniego wyjaśnił m.in., że na terenie Powiatu sporna droga nie została wybudowana w ciągu drogi powiatowej (lub jakiejkolwiek drogi publicznej). Stwierdził, że na terenie Dzielnicy Ursus (tj. początek drogi) sporna droga jest położona w ciągu drogi powiatowej, jednak zgodnie z informacją zamieszczoną w uchwale nr XLVIII/568/02 Rady Powiatu Warszawskiego z 28 sierpnia 2012 r. w sprawie zaliczenia niektórych kategorii dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych na obszarze m. st. Warszawy, załącznik 2 ark. 8 dla Dzielnicy Ursus m. st. Warszawy poz. [...], ul. G. na odcinku położonym "na północ od ul. K." – w kierunku granicy Warszawy i Powiatu Warszawskiego zachodniego została pozbawiona kategorii drogi powiatowej.
Natomiast odcinek ul. G. położony na terenie Dzielnicy Bemowo w Warszawie (koniec odcinka drogi) nie został wybudowany w ciągu jakiejkolwiek drogi publicznej. W związku z powyższym Zarząd uznał, że sporny odcinek drogi nie może być zaliczony do kategorii dróg powiatowych. tym samym wniosek GDDKiA nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Natomiast zgodnie z treścią art. 15 § 2 p.p.s.a. do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4 p.p.s.a. oraz do rozpoznania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność stanowisk co do właściwości organu, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Tak więc przez spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy administracyjnej (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy administracyjnej (spór negatywny), przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego dotyczył ustalenia zarządcy nowowybudowanego odcinka drogi – ul. G..
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że aby spór kompetencyjny mógł zostać rozstrzygnięty, konieczne jest uprzednie precyzyjne ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko dla konkretnego stanu faktycznego możliwe jest zastosowanie przez organy właściwych przepisów prawa materialnego. Nie można natomiast mówić o rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy, w której taki spór się pojawia, nie jest ustalony jednoznacznie, a więc gdy spór jest w istocie sporem co do faktów, a nie co do kompetencji, czyli co do prawa, z którego te kompetencje wynikają (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II OW 64/14, postanowienie z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GW 4/16, postanowienie z 24 marca 2013 r., sygn. akt II GW 9/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy bowiem do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt OW 39/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17; z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II GW 21/13).
W niniejszej sprawie stan faktyczny nie został prawidłowo wyjaśniony przez organy będące w sporze. Nie jest bowiem jasne, do jakiej kategorii dróg należy zaliczyć nowowybudowany odcinek ul. G., a dopiero bezsporne wykazanie charakteru drogi pozwoliłoby na stwierdzenie, kto jest jej zarządcą. Wykazanie powyższej kwestii należy zaś do organów będących stronami sporu kompetencyjnego, nie zaś do Naczelnego Sądu Administracyjnego
NSA nie mógł rozpoznać wniosku, ponieważ poprzez jego złożenie organy nie dążą do określenia zarządcy drogi, lecz do rozstrzygnięcia przez NSA charakteru drogi (ul. G.), co nie leży we właściwości tego Sądu.
Stąd należało stwierdzić, że wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad należało oddalić, ponieważ w niewystarczający sposób organ ten wykazał stan faktyczny, w którym powstał spór.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., art. 64 § 3 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.