Uzasadnienie
Prezydent W. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Prezydentem W. a Wójtem Gminy D. w sprawie o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy P. Z..
W uzasadnieniu wniosku Prezydent W. (dalej: wnioskodawca) wskazał, że o potwierdzenie prawa do świadczeń zdrowotnych P. Z. wystąpił Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus w W., który udzielił świadczenia opieki zdrowotnej. P. Z. podczas pobytu w szpitalu podał adres zamieszkania w W., ul. W. [...]. Jednakże ustalono, że pod tym adresem nigdy nie mieszkał. Zdaniem wnioskodawcy, skoro P. Z. jest zameldowany na pobyt stały w M., gmina D., to organem właściwym do załatwienia sprawy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy (art. 54 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581) jest wójt gminy D., mimo iż świadczeniobiorca od czterech lat nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały.
Wójt gminy D. nie podzielił stanowiska Prezydenta W. i wyjaśnił, że P. Z. jest zameldowany w M., ale od czterech lat nie mieszka pod tym adresem, a jego rodzina nie utrzymuje z nim kontaktów i nie zna jego miejsca pobytu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spełnione są warunki do rozstrzygnięcia sporu o właściwość przez sąd administracyjny, ponieważ jest to negatywny spór o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, które nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia – art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) w skrócie: k.p.a.
Wskazane zostało również, że spór o właściwość dotyczy sprawy administracyjnej, w której zarówno Prezydent W., jak i Wójt gminy D. uznają się za organy niewłaściwe.
Stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych decyzję potwierdzającą prawo świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej wydaje wójt (prezydent, burmistrz) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy.
Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu – art. 25 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121). Zasada ta jest powszechnie przyjmowana także na gruncie prawa administracyjnego, jeżeli przepisy tego prawa odwołują się do miejsca zamieszkania osoby fizycznej. Jeżeli z ustaleń dokonanych przez organy w tej sprawie wynika, że P. Z. – świadczeniobiorca, od czterech lat nie przebywa w M., gdzie zameldowany jest na pobyt stały, to nie można przyjąć, że miejscowość M. jest miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy. Zameldowanie pod określonym adresem nie przesądza o miejscu zamieszkania osoby fizycznej, jeżeli osoba ta od wielu lat nie przebywa w tej miejscowości z zamiarem stałego pobytu.
Skoro świadczeniobiorca nie przebywa w miejscu zameldowania i nie można ustalić miejscowości, w której przebywa, mają zastosowanie przepisy art. 21 § 1 pkt 3 i § 2 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że jeżeli nie można ustalić miejsca zamieszkania osoby fizycznej ani też nie można ustalić miejsca ostatniego zamieszkania lub pobytu w kraju, to sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, a w razie braku ustalenia takiego miejsca, do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Ś. w W. W tej sprawie zdarzeniem powodującym wszczęcie postępowania było udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w W. w Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus.
W tym stanie rzeczy organem właściwym do załatwienia sprawy w związku z wnioskiem świadczeniodawcy jest Prezydent W. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wskazał Prezydenta W. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.