Uzasadnienie
Wnioskiem z 14 marca 2023 r. Prezydent Miasta Lublin wniósł o rozpoznanie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Stołecznego Warszawa przez wskazanie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawa jako organu właściwego do załatwienia sprawy tj. przyjęcia zawiadomienia uczestnika o zbyciu pojazdu.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Stołecznego Warszawa wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na uznanie przez Prezydenta swej właściwości i przyjęcie zawiadomienia o zbyciu pojazdu, w związku z czym nie ma potrzeby rozstrzygania sporu kompetencyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 4 tej ustawy z zastrzeżeniem art. 22 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy zaś rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie, po złożeniu wniosku przez Prezydenta Miasta Lublin, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawa uznał swoją właściwość w sprawie przyjęcia zawiadomienia uczestnika o zbyciu pojazdu, o czym poinformował NSA w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Wobec tego spór o właściwość przestał istnieć.
Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia, że postępowanie przed NSA stało się bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze NSA, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.