Uzasadnienie
Wójt Gminy J., na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa [...], a Wójtem Gminy J. w przedmiocie wydania zezwolenia na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób – przewozy regularne.
W uzasadnieniu Wójt wyjaśnił, że Marszałek Województwa [...] pismem z [...] lipca 2014 r. znak: [...] przekazał, na podstawie art. 65 § 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, według właściwości Wójtowi Gminy J. wniosek przedsiębiorcy J. Z. Usługi Przewozowo-Transportowe, o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii komunikacyjnej: Zimna Woda - Szebnie szkoła.
Zdaniem Wójta Gminy J., nie jest on organem właściwym do wydania zezwolenia, gdyż linia komunikacyjna przebiega przez teren dwóch powiatów: j. i k., a dwa przystanki usytuowane w ciągu drogi krajowej nr [...] Z.-M. (w km 219+064 – strona prawa i w km 218+992 – strona lewa) znajdują się w miejscowości M., gmina J., powiat k.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., do którego został złożony wniosek, postanowieniem z 7 września 2014 r. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Marszałek Województwa [...], w odpowiedzi na wniosek (pismo z [...] grudnia 2014 r.) podniósł, że postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa [...] a Wójtem Gminy J. stało się bezprzedmiotowe. W trakcie postępowania pojawiły się nowe okoliczności, wskazujące na to, że to Marszałek Województwa [...] jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. Z. Organ wyjaśnił, że w sprawie zostało wydane, przez Marszałka Województwa [...], zezwolenie nr [...] z [...] października 2014 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii: S.-C.-S. Do pisma załączył wspomniane zezwolenie wraz z rozkładem jazdy.
Marszałek Województwa [...] wniósł o umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 2 p.p.s.a. do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wspomniane przepisy zawarte są w Dziale III ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 45 – art. 172).
W myśl art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W związku z tym do postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., odpowiednie zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, to jest innych niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie sporu, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. wystąpi, gdy w toku postępowania spór przestanie istnieć. Sytuacja taka powstanie, gdy jeden z organów pozostających w sporze uzna swą właściwość w sprawie, a także wówczas gdy organ ten rozpozna sprawę merytorycznie i wyda rozstrzygnięcie. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które spowodowały, że jeden z organów przystąpił do rozpoznania sprawy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że spór kompetencyjny (spór o właściwość) musi mieć charakter konkretny, aktualny i dotyczyć określonej sprawy administracyjnej (por. np. postanowienie z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GW 7/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w obecnym składzie, wymienione warunki powinny być spełnione nie tylko w chwili złożenie wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość (kompetencyjnego), ale także w dacie rozstrzygania sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z okoliczności sprawy wynika, że Marszałek Województwa [...] w toku postępowania wszczętego wnioskiem Wójta Gminy J. uznał swoją właściwość i rozpatrzył sprawę, na tle której powstał spór. W tym stanie rzeczy należało uznać, że spór o właściwość przestał istnieć a postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie