Uzasadnienie
S. Sp. z o.o. w W. zamierza ubiegać się o wydanie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Z uwagi na przepis art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), w myśl którego punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego, wspomniana spółka pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zwróciła się do Urzędu Miasta W. Dzielnica P. o wydanie w tej mierze stosownego zaświadczenia.
Postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] organ ten uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał ją do załatwienia Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 65 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W świetle uzasadnienia powyższego postanowienia organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie w oparciu o dane wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Natomiast, jak wskazał Prezydent Miasta W., Delegatura Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy P. Urzędu W. nie prowadzi wspomnianej ewidencji i nie ma innych materiałów na temat prowadzonych działalności w obiektach budowlanych, w tym o istniejących ośrodkach kultu religijnego.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie Prezydenta Miasta w W. jako organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał się za organ niewłaściwy do wypowiadania się w sprawach określonych w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a ponadto nie prowadzi ewidencji rejestrów, w rozumieniu art. 218 k.p.a., i nie posiada danych pozwalających ustalić odległość szkół, placówek oświatowo-wychowaczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego od usytuowania punktów gry na automatach o niskich wygranych. Jako podstawę prawną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a.".
Stosownie do art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W myśl zaś art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta W. wniósł o wskazanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu właściwego do załatwienia omawianej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są z urzędu do przestrzegania swej właściwości rzeczowej i miejscowej. W sytuacji, gdy dwa organy przyjmują lub wyłączają swoją kompetencję do rozstrzygnięcia tej samej, indywidualnej sprawy, zachodzi między nimi spór kompetencyjny. Stosownie do art. 166 ust. 3 Konstytucji RP spory kompetencyjne między organami samorządu terytorialnego i administracji rządowej rozstrzygają sądy administracyjne. Regulację taką zawiera również art. 22 § 2 k.p.a., a także art. 4 p.p.s.a. Jak już wskazano, w myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., właściwym do rozpoznawania sporów kompetencyjnych, określonych w art. 4 p.p.s.a., jest Naczelny Sąd Administracyjny.
W świetle przepisu art. 15 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wchodzi w grę wówczas, gdy spór między organami dotyczy konkretnej sprawy, która na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego może być załatwiona przez organ administracji w sposób określony we wniosku. W tym sensie spór kompetencyjny musi być realny.
W niniejszej sprawie nie zachodzi omawiana wyżej sytuacja. Przyjęto bowiem, że okoliczność określona w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, dotycząca lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, powinna być stwierdzona w formie zaświadczenia. Tymczasem żaden przepis powołanej ustawy wymogu takiego nie narzuca. W art. 32 tej ustawy wskazano elementy, jakie powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przewidziano tam obowiązek przedstawienia przez wnioskodawcę opisu usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier (art. 32 ust. 1 pkt 4), jak również obowiązek przedstawienia opinii rady gminy o lokalizacji ośrodka gier (art. 32 ust. 1 pkt 15).
Ponadto w ustawie tej wskazano wprost, które okoliczności istotne dla wydania zezwolenia muszą być stwierdzone w formie zaświadczenia (np. art. 32 ust. 1 pkt. 17 i 18 ustawy). Z art. 30 omawianej ustawy nie wynika, aby okoliczności, na które wskazuje ten przepis, powinny stanowić przedmiot zaświadczenia. Zatem, nie jest realny spór kompetencyjny o to, który organ ma wydać zaświadczenie, którego obowiązek wydania nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa materialnego.
Ponadto, co należałoby podkreślić, odwołując się do reguł ogólnych dotyczących właściwości organów, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udziela izba skarbowa, na której obszarze działania są urządzane i prowadzone takie gry (art. 24 ust. 1 a ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Toteż, wyodrębnienie w ramach jednej sprawy poszczególnych czynności polegających na zbadaniu istotnych dla tej sprawy okoliczności i nadawanie im charakteru indywidualnej sprawy, możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy przepisy wprost takie wyodrębnienie przewidują. Tymczasem, jak już wskazano, w rozpatrywanej sprawie żaden przepis nie daje podstawy do inicjowania osobnej sprawy.
Należy wskazać, iż podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2007 r. II GW 5/07.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 i 64 § 3 p.p.s.a. oddalono wniosek.