Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rze. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. o sygn. akt II SA/Rz 888/10 zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 15 lipca 2001 r. nr[...]. Zaskarżoną decyzją organ II instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji zaznaczył, że Spółka wniosła w dniu 13 grudnia 2010 r. pismo, w którym podała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wystąpił w analogicznych sprawach o sygn. akt III SA/Gd 257/10, III SA/Gd 259/10, III SA/Gd 260/10 i III SA/Gd 261/10 z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Pytanie było następujące: "czy przepis art.1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L. 98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Skierowanie powyższego pytania prejudycjalnego do ETS uzasadniało, w ocenie Sądu I instancji, zawieszenie postępowania w tej sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że wydanie orzeczenia prejudycjalnego będzie miało wpływ na wynik postępowania.
Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł zażalenie, w którym zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia organ podkreślił, że w tej sprawie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), a których dotyczyło pytanie prejudycjalne nie miały w ogóle zastosowania. Organ wyjaśnił, że Spółka złożyła w dniu 15 stycznia 2010 r. wniosek o zmianę zezwolenia na prowadzenie gry na automatach o niskich wygranych z dnia 2 lutego 2004 r. które wygasło w dniu 8 lutego 2010 r. po 6 latach obowiązywania.
W związku z tym faktem postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia stało się bezprzedmiotowe i organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. W tych okolicznościach, zdaniem organu, orzeczenie prejudycjalne ETS-u nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tej konkretnej sprawie, wobec czego nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione.
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten daje uprawnienie sądowi do fakultatywnego zawieszenia postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w trybie prejudycjalnym będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Chodzi o taką sytuację, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii (Patrz. T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, LexisNexis 2008, str. 457). Zawieszenie postępowania z przyczyn określonych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może być zastosowane przez sąd wówczas, gdy zachodzi związek pomiędzy zagadnieniem wstępnym a sprawą sądowoadministracyjną, w takim stopniu, że od wyjaśnienia tej kwestii wstępnej uzależnione jest wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.
Zatem chodzi tutaj o powiązanie zagadnienia wstępnego ze sprawą sądowoadministracyjną w sensie materialnoprawnym. Okoliczność wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym przez inny Sąd do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w podobnej sprawie pod względem przedmiotowym (zezwolenie na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych) nie jest jeszcze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystarczającym powodem do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli od odpowiedzi udzielonej na to pytanie nie jest uzależnione wydanie orzeczenia w sprawie. Taka sytuacja zachodzi w zaskarżonej sprawie. Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Zaskarżoną decyzją organ II instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z powodu wygaśnięcia zezwolenia w trakcie postępowania.
Postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zezwolenia Spółki Fortuna stało się zatem bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w P. miało zatem charakter formalny i jako takie było przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Zakres sprawy badanej przez Sąd I instancji wyznaczały więc przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany samego zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych a nie przesłanki zmiany zezwolenia. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja dotyczyła wyłącznie umorzenia postępowania administracyjnego w kwestii zmiany zezwolenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził związku między rozstrzygnięciem pytania prejudycjalnego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości a wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji w tej konkretnej sprawie. W tych okolicznościach zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. było niecelowe.
Już na marginesie należy wskazać, że Sąd I instancji nie podał w uzasadnieniu orzeczenia, jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy ma wystąpienie przez WSA w G. z pytaniem prejudycjalnym do ETS –u, lecz ograniczył się jedynie do konstatacji w tym zakresie.
W związku powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.