Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] października 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 494/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił G. Z. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] marca 2015 r. w przedmiocie uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
Rozstrzygniecie Sądu I instancji zostało wydane w następującym, przyjętym przez sąd stanie faktycznym:
w skardze do sądu I instancji skarżący G. Z. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uzasadniając odmowę wstrzymania zaskarżonego postanowienia w podstawie prawnej powołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazując, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie, którego domaga się wstrzymanie skarżący, dotyczy jedynie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej – zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji zdaniem sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł być uwzględniony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na uznaniu, iż w sprawie niniejszej brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia albowiem postanowienie to nie nakłada żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie dotyczy oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej z wynagrodzenia za pracę, a zatem może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, tym samym podlega ono oddaleniu. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gdyby akt lub czynność została wykonana. Przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1).
W związku z powyższym należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się skarżący, dotyczy jedynie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej – zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji zatem postanowienie, którego wstrzymania żąda strona skarżąca nie nakłada na nią żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie nie jest bowiem poruszana kwestia decyzji wymiarowej na podstawie, której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne.
Należy ponadto zauważyć, że w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Te kwestie reguluje bowiem ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie NSA z 21 maja 2004 r., FZ 90/04, niepubl.).
W tej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie sąd I instancji uznał, że wniosek skarżącego nie może być uwzględniony.
Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej udokumentowania szkody jaką skarżący ewentualnie poniesie w przypadku wyegzekwowania należności wynikających z tytułu wykonawczego Naczelny Sąd Administracyjny zaważa, że skarżący ani do wniosku o wstrzymanie ani do zażalenia nie przedłożył żadnych dokumentów mogących świadczyć o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za nie wystarczające należy bowiem uznać ogólne twierdzenia nie poparte żadnymi dowodami, na które skarżący się powołuje.
Z przyczyn powyższych, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.