Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił "B." Spółce z o.o. w W. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia.
Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Zauważył, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 3 czerwca 2015 r. Powyższe wezwanie nie zostało w terminie wykonane przez stronę, bowiem w dniu 10 czerwca 2015 r. wraz z pismem przewodnim nadesłano do Sądu uwierzytelnioną kopię odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego innego podmiotu niż skarżąca. Skarżąca powyższych faktów nie kwestionuje. Okolicznością podnoszoną przez pełnomocnika skarżącej, świadczącą o braku winy spółki w uchybieniu terminu, jest natomiast dołączenie przez personel administracyjny kancelarii błędnego odpisu z KRS do pisma skierowanego do Sądu celem uzupełnienia braku formalnego skargi. Pełnomocnik podnosi, iż o nienadesłaniu uwierzytelnionej kopii odpisu pełnego z KRS w terminie przesądził błąd pracownika administracyjnego, który znajdując się w sytuacji zbiegu kilku przesłanek (ten sam Sąd, ten sam przedmiot wezwania, ilość sporządzanych pism), dopuścił się omyłki, której ciężko przypisać cechę zawinienia.
Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że do niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można zaliczyć zaniedbania osób, którymi strona się posługuje. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez nieprawidłowe uznanie, że omyłka pracownika Kancelarii popełniona przy uzupełnianiu braku formalnego w postaci pełnego odpisu z KRS, ma charakter zawinionego uchybienia pełnomocnika skarżącej, które obciąża skarżącą, stanowiąc przeszkodę dla przywrócenia terminu do dokonania czynności, podczas gdy omyłka ta, uwzględniwszy okoliczności sprawy, wykracza poza zakres zachowań obciążających procesowo stronę skarżącą.
Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać za pozbawioną winy strony sytuacji, iż pracownik pełnomocnika skarżącej ze względu na ilość pracy i konieczność wysłania wielu pism błędnie uzupełnia braki formalne skargi. Pełnomocnik skarżącej powinien był tak zorganizować pracę, aby strona nie poniosła szkody.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.