Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 6 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 85/18 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, działając na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.) wezwał W.P. (dalej: skarżący) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w wysokości 200 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.), w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Przewodniczący Wydziału jednocześnie pouczył skarżącego o trybie i terminie zaskarżenia zarządzenia oraz możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
W terminie do uiszczenia wpisu skarżący pismem z 19 listopada 2018 r. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie oraz wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał na trudną sytuację materialną oraz fakt, że utrzymuje się wyłącznie z emerytury. W dalszej części zażalenia przedstawił argumentację na uzasadnienie wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu podnosząc skomplikowany charakter sprawy objętej zaskarżoną decyzją SKO w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone zarządzenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Przepis art. 230 p.p.s.a. przewiduje, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, Sąd wzywa skarżącego, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, co z kolei wynika z § 3 art. 220 p.p.s.a. Wezwanie powinno zawierać stosowne pouczenia co do prawa i terminu zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia jest opisana wyżej decyzja SKO w Łodzi z [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W objętym zażaleniem zarządzeniu prawidłowo Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. w wysokości 200 zł. W rozpoznawanej sprawie podstawą uiszczenia wpisu powinien być § 2 ust. 5 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w sprawach dotyczących między innymi decyzji wydanych w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – bez względu na przedmiot sprawy – pobiera się wpis stały, w oparciu o przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2011 r. o sygn. akt II FZ 759/11, to postanowienie oraz inne cytowane w uzasadnieniu są dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo wskazano zatem kwotę wpisu, jednak błędnie podano w podstawie prawnej § 2 ust. 6 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. (przewidujący, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł), zamiast § 2 ust. 5 tego rozporządzenia.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc zastosował bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa i wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu w przewidzianej przepisem prawa wysokości, omyłkowo jedynie wskazując ust. 6, a nie ust. 5 cytowanego § 2 rozporządzenia. Błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik postępowania, skoro wysokość wpisu ustalono prawidłowo (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r. o sygn. akt I GZ 433/18).
Podkreślić również należy, że w postępowaniu zażaleniowym od zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu Naczelny Sąd Administracyjny może wyłącznie badać okoliczności związane z opłatą, której zarządzenie dotyczy i samym zarządzeniem.
Skarżący we wniesionym zażaleniu wskazywał na argumenty dotyczące trudnej sytuacji materialnej oraz skomplikowanej natury rozpoznawanej sprawy, co nie mogło być w niniejszym postępowaniu uwzględnione. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygniecie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie należy wskazać, że postanowieniem z 3 kwietnia 2019 r. o sygn. akt III SA/Łd 85/18, skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, natomiast nie uwzględniono wniosku skarżącego zawartego w piśmie z 19 listopada 2018 r. w pozostałym zakresie, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Ponieważ skarżący nie sformułował w rozpoznawanym w tej sprawie zażaleniu żadnych zarzutów dotyczących objętego zażaleniem zarządzenia i nie wskazał okoliczności, które jego zdaniem świadczą o niezgodności z prawem tego zarządzenia, należy uznać, że nie doszło do skutecznego zakwestionowania jego legalności. Z tego powodu zasadne było oddalenie zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję SKO w Łodzi w wysokości 200 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.