Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Uwzględniając wniosek skarżącego Sąd I instancji podał, że łączna kwota nałożonych na skarżącego kar to 72.000 zł. We wniosku skarżący wskazał, że uiszczenie powyższych kwot naraziłoby go na znaczną szkodę, a także niemożliwe do odwrócenia skutki, ponieważ wymagałoby sprzedaży majątku osobistego i pozbawienia jego oraz jego najbliższej rodziny (żony, dziecka) środków pozwalających na ich bieżące utrzymanie. Do wniosku skarżący załączył kopię zeznań o wysokości osiągniętego dochodu w 2014 r. W ocenie Sądu I instancji skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Zdaniem Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o jego uchylenie oraz o zwrot uiszczonego wpisu.
W ocenie organu WSA, rozpoznając wniosek skarżącego, nie uwzględnił interesów wierzyciela publicznoprawnego. Dyrektor Izby Celnej uznał, że Sąd nie zbadał sytuacji majątkowej skarżącego – nie wiadomo, jakim majątkiem dysonuje i czy nie posiada z tego tytułu dodatkowych źródeł dochodów.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd I instancji na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów i informacji (m.in. zeznań o wysokości osiągniętego dochodu oraz oświadczenia o stanie rodzinnym), uwzględniając sumę kar nałożonych na skarżącego uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na konkretnych informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy i została odpowiednio uzasadniona.
Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia jest podnoszona w zażaleniu konieczność wzięcia pod uwagę "interesu wierzyciela publicznoprawnego". Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a nie zawiera negatywnej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w postaci "interesu wierzyciela publicznoprawnego". Regulacja obejmująca udzielenie ochrony tymczasowej nie wyłącza udzielenia takiej ochrony w sprawach, których przedmiotem skarg są należności publicznoprawne nałożone (określone) decyzją administracyjną.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.