Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2532/15 odmówił G.C. i H.C. wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego i decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [..] lutego 2011 r. nr [...] w sprawie z ich skargi na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
G i H C. w skardze na ww. postanowienie wnieśli o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej Prezesem ARiMR) z dnia [...] lutego 2011 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Sąd I instancji uznał, że decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i jest poza jego granicami stąd nie może zostać wstrzymana. WSA odnosząc się co do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wskazał, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego bowiem kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm; dalej: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym sąd nie jest uprawniony do wstrzymania prowadzonej egzekucji, o której mowa we wniosku skarżących.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli G. i H. C. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub jego zmianę.
Postanowieniu zarzucili:
- I. naruszenie prawa, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a., który rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych decyzji, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy w zw. z art. 3 § 1, § 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 oraz § 3 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot kontroli sądowej, a także na art. 134 i art. 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli w związku:
- 1. z naruszeniem prawa, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i § 2 1a oraz art. 33 § 1 pkt 1), pkt 3), pkt 4), pkt 6), pkt 7), pkt 8) i pkt 10) ustawy z dnia 17.06.1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2012 r., poz. 105 z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.) oraz § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, § 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.2010 r. w/s szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010r., Nr 258, poz. 1747), poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący nie spełnił warunków do uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonego przez Urząd Skarbowy w S. postępowania egzekucyjnego i umorzenia egzekucji do kwoty 59.174, 59 zł wraz z odsetkami, przypadającej agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej;
- 2. z naruszeniem interesu prawnego Skarżących ponieważ wg oraz § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w/s szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747), Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może z urzędu umarzać w całości, należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z [...] "S" [...] oraz krajowych środków publicznych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także innych wydatków, w przypadkach ich całkowitej nieściągalności jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, albowiem w dotychczasowym postępowaniu Skarżąca G.C. wykazała, że nie jest stroną postępowania a Skarżący H.C. wykazał, że spełnił warunki do całkowitego umorzenia kwoty 59.174, 59 zł wraz z odsetkami, przypadającej agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ponieważ zaprzestanie prowadzenia produkcji rolnej od lipca 2008 roku było niezawinione przez Skarżącego jak to wynika z wniosków skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wnieśli o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Odnosząc się do wniosku skarżących dotyczącego wstrzymania postępowania egzekucyjnego należy wyjaśnić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Podejmowanie rozstrzygnięć w tym przedmiocie nie mieści się w kompetencji sądów administracyjnych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 p.p.s.a.
Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, w tym organów egzekucyjnych, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności przez rozpoznawanie skarg na akty i czynności podejmowane przez organy administracyjne. Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast kompetencji do wstrzymania czy też zawieszenia samego postępowania egzekucyjnego.
Jak słusznie również zaznaczył Sąd I instancji wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 u.p.e.a., a organem władnym do zawieszenia takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego została przewidziana również w art. 35–35a u.p.e.a.
Odnosząc się do wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. należy zaznaczyć, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie Prezesa ARiMR w W. z dnia [...] marca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] lutego 2015 r. o stwierdzeniu braku podstaw do uznania zarzutów w sprawie prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. postępowania egzekucyjnego do majątku H.C. oraz majątku wspólnego H i G małżonków C na podstawie tytułu wykonawczego.
Mając na uwadze powyższe rację ma Sąd I instancji, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, albowiem pomiędzy sprawą zainicjowaną skargą na postanowienie Prezesa ARiMR w W. z dnia [...] marca 2015 r. wydane w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. brak jest tożsamości przedmiotowej. Wskazana decyzja Prezesa ARiMR nie jest aktem wydanym w granicach tej samej sprawy, co zaskarżone do WSA postanowienie Prezesa ARiMR w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Zatem już z tego względu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa ARiMR z dnia 22 lutego 2011 r. nie było możliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie zaznacza, że bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są podniesione w zażaleniu zarzuty i dołączone dokumenty jak i subiektywne przekonanie skarżących o niezgodności z prawem decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. bowiem w toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się kontroli legalności decyzji, a tylko bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.