Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. (sygn. akt II GZ 103/15) Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), oddalił zażalenie M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2014 r. (sygn. akt III SA/Wr 677/14) o odmowie wyłączenia referendarza sądowego w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Pismem z dnia 11 maja 2015 r. (nazwanym przez stronę "rewizją nadzwyczajną" i skierowanym do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego) M. M. zakwestionowała wspomniane postanowienie NSA z dnia 24 marca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Z kolei art. 176 ust. 1 Konstytucji stanowi, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Natomiast zgodnie z art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Z przywołanych przepisów ustawy zasadniczej wynika, że wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjny, przy czym szczegółowe kompetencje w tym zakresie zostały powierzone do uregulowania ustawodawcy zwykłemu.
Reguły te ustawodawca określił w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") oraz w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej powoływanej jako "p.u.s.a."). Z treści art. 2 i art. 3 p.u.s.a. wynika, że sądami administracyjnymi są wojewódzkie sądy administracyjne (rozpoznające w pierwszej instancji sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (w szczególności rozpoznający środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych). Środki odwoławcze w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostały określone w Dziale IV p.p.s.a. i są nimi zażalenie oraz skarga kasacyjna. Z treści art. 173 § 1 oraz art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że wspomniane środki odwoławcze służą od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.
Brak jest natomiast przepisu prawa, który uprawniałby do złożenia jakiegokolwiek zwyczajnego środka odwoławczego od orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W obowiązującym porządku prawnym nie istnieje również instytucja rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego od orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z powyższych względów pismo strony z dnia 11 maja 2015 r. (zakwalifikowane przez Sąd jako zażalenie od postanowienia NSA) było niedopuszczalne i dlatego podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a.
PG