Uzasadnienie
Zarządzeniem z 18 marca 2019 r. Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał S O Z w J do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, stosownie do art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w sprawie ze skargi tego stowarzyszenia na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] sierpnia 2018 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Przewodniczący Wydziału wskazał, że ww. kwotę należy uiścić w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu zarządzenia o wezwaniu.
Stowarzyszenie złożyło zażalenie na powyższe zarządzenie, zarzucając naruszenie art. 239 § 2 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu statusu skarżącego jako organizacji pożytku publicznego nieprowadzącej działalności gospodarczej oraz przyjęciu, że skarga nie dotyczyła sprawy własnej stowarzyszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 234 § 2 p.p.s.a. Nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450, 650 i 723) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
Ze złożonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące stowarzyszenie posiada status organizacji pożytku publicznego, której celem jest: 1) działanie na rzecz humanitarnego traktowania zwierząt, ich poszanowania oraz zapewnienia im opieki 2) kształtowanie wśród społeczeństwa właściwego stosunku do zwierząt 3) działanie w zakresie ekologii, ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego. Z dokumentu tego wynika również, że stowarzyszenie prowadzi szeroką działalność statutową, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w przedmiocie w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Podkreślenia wymaga, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ponoszenie kosztów postępowania przez strony. Art. 239 § 2 p.p.s.a. przewiduje zwolnienie od obowiązku uiszczenia opat ale pod pewnymi warunkami, w przeciwieństwie do art. 239 § 1 p.p.s.a., który stanowi bezpośrednio o zwolnieniu w wymienionych tam sprawach i wymienionych tam podmiotów. Zatem w przypadkach określonych w art. 239 § 1 p.p.s.a. sądowi wystarczy jedynie informacja o przedmiocie bądź podmiocie postępowania. W przypadku określonym w art. 239 § 2 p.p.s.a. zwolnienie organizacji pożytku publicznego następuje pod określonymi warunkami. Przewodniczący wydając zaskarżone zarządzenie nie dysponował informacjami umożliwiającymi odstąpienie od dokonania wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za uzasadnienie. Strona wnosząc skargę do sądu nie przedstawiła takich danych i do tej pory ponosiła koszty sądowe. Pomimo zanegowania zażaleniem zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia opłaty, nadal nie jest wiadome, czy skarga dotyczy sprawy własnej stowarzyszenia niedotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w przedmiocie w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sprawa jest tym bardziej otwarta, że z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie prowadzi szeroką działalność odpłatną.
W ocenie NSA wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej było zasadne, tym samym zażalenie należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.