Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą G. Spółki z o.o. Spółki komandytowo – akcyjnej w K. decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r.
Sąd I instancji wskazał, że w wywiedzionej od decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji podnosząc, że w ocenie strony nie do pogodzenia z zasadą państwa prawnego byłoby wykonanie decyzji obarczonych wadami rażącego naruszenia prawa. Ponadto strona podniosła, że grozi jej niepowetowana szkoda majątkowa, gdyż wskutek wykonania decyzji zostanie ona pozbawiona możliwości dalszego prowadzenia działalności i w związku z tym będzie musiała ogłosić upadłość.
Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, aby w stosunku do niej mogły zaistnieć negatywne przesłanki określone w przywołanym przepisie. Strona nie wykazała, bowiem aktualnej rzeczywistej kondycji finansowej i majątkowej oraz tego, w jaki sposób przedstawiają się jej zdolności płatnicze. Sąd nie znalazł podstaw do utożsamiania konieczności zapłaty należności z niemożnością dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec braku informacji o kondycji finansowej spółki brak było również podstaw do oceny podnoszonej okoliczności konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada zasadności skargi wobec czego zawarte w niej zarzuty, odnoszące się do legalności wydanych w sprawie administracyjnej rozstrzygnięć nie mogły być oceniane.
G. Spółka z o.o. Spółka komandytowo – akcyjna w K. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca spółka nie wskazała w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji okoliczności wystarczających do uznania wnioski za zasadny, mimo, że skarżąca wskazała na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i przyczyny takiego ryzyka.
Podnosząc ten zarzut spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku Spółki zawartego w skardze oraz o dopuszczenie (art. 106 § 3 p.p.s.a.) dowodu z dokumentacji finansowej spółki na okoliczność wysokości strat skarżącej oraz jej sytuacji majątkowej na okoliczność wystąpienia ryzyka upadłości w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Analiza sformułowanego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i podniesionego w jego ramach stanowiska strony skarżącej prowadzi do uznania za trafną oceny tego wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji. Autor skargi formułując wniosek o udzielenie skarżącej spółce ochrony tymczasowej, wskazując na możliwość narażenia jej na niepowetowaną szkodę mogącą wyniknąć z wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w P., nie przytoczył żadnych konkretnych okoliczności w oparciu, o które możliwa byłaby ocena czy istotnie wykonanie decyzji mogłoby spowodować negatywne, trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki bądź rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Jak trafnie zauważył, Sąd I instancji, strona nie wskazała na swoją aktualną kondycję finansową i majątkową oraz ewentualny czy choćby potencjalny wpływ wykonania decyzji wymierzającej jej karę w kwocie 12.000 złotych.
Nie przedłożyła również jakichkolwiek dokumentów mogących wskazywać na zaistnienie w stosunku do strony jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w wyniku wykonania decyzji. W istocie wniosek sprowadza się do przedstawienia poglądów literatury i orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących interpretacji przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracji państwowej. Taka konstrukcja wniosku nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania decyzji, a wręcz uniemożliwia dokonanie obiektywnej oceny żądania strony udzielenia jej ochrony tymczasowej w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym.
Niezasadnym i nie znajdującym oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy jest wobec powyższego zarzut sformułowany w zażaleniu, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż spółka nie wykazała okoliczności wystarczających do uznania jej wniosku za zasadny.
Zauważyć należy, że również samo zażalenie nie zawiera jakichkolwiek okoliczności wskazujących na błędne ustalenia Sądu I instancji czy okoliczności, których ten nie wziął pod uwagę. Tak jak wniosek, tak i zażalenie w wywodach przytoczonych w uzasadnieniu sprowadzało się do przedstawienia poglądów wynikających z orzecznictwa i literatury przedmiotu w kwestii art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku dowodowego skarżącej spółki sformułowanego w zażaleniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Pomijając fakt nieprzedłożenia przez stronę żadnych z dokumentów finansowych spółki, o czym mowa w ostatnim akapicie uzasadnienia zażalenia, wniosek taki nie zawiera podstaw do jego uwzględnienia. Taki dowód, w postaci dokumentacji finansowej wnioskodawcy, powinien być złożony wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub najpóźniej przed jego rozpoznaniem przez sąd. Jego celem jest, bowiem potwierdzenie podniesionych okoliczności nie zaś wyjaśnienie istotnych wątpliwości sprawy. Na etapie postępowania zażaleniowego, a więc rozpoznania środka zaskarżenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Postępowanie to nie polega, bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz na kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazanym w zarzutach zażalenia i jego uzasadnieniu.
Przedłożone wraz z zażaleniem dowody mogą być natomiast wzięte pod rozwagę Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu dokonania jak najpełniejszej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji w aspekcie wzięcia przez niego pod uwagę wszystkich przedstawionych okoliczności związanych z określonym, rozpoznawanym, wnioskiem procesowym strony nie zaś do wyjaśnia istotnych okoliczności, zgodnie z treścią powołanego art. 106 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.