Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1444/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego.
Skarżący R. P. wniósł pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2015 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego.
Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II GZ 889/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia.
W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wzywające do uiszczenia wpisu jest prawomocne.
Równocześnie Sąd I instancji wskazał, że żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy zostało prawomocnie oddalone postanowieniem NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 628/16. Sąd wskazał, że w aktualnej sytuacji procesowej wezwanie do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł nie zostało przez stronę wykonane w wyznaczonym terminie 7 dni.
Wobec tego WSA uznał, że nieuiszczenie wpisu od zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do dokonania tej czynności stanowiło podstawę do odrzucenia zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P. W zażaleniu wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględninie.
Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia wpisu został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Poza sporem jest, że od tego zaskarżonego postanowienia skarżący był zobowiązany uiścić wpis sądowy czego w zakreślonym terminie nie uczynił. Powyższa okoliczność – stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. – skutkowała odrzuceniem zażalenia.
Wobec tego, stwierdzić należy, że kontrolując legalność postanowienia o odrzuceniu zażalenia, NSA powinien ocenić, czy skarżący został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu, a także czy nie zachodził wyjątek od zasady określonej w art. 199 p.p.s.a.
Badając sprawę w powyższym zakresie, NSA stwierdza, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego zażalenia zarządzeniem z 8 lutego 2016 r. Powyższe zarządzenie jest prawomocne na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2016 r., sygn. akt II GZ 889/16, w którym Sąd oddalając zażalenie R. P. uznał, że żądany wpis od zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r. został określony prawidłowo przez Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu.
Podkreślenia również wymaga, że nie zachodzi żaden z wyjątków od zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania. Po pierwsze sprawa nie należy do kategorii spraw objętych ustawowym zwolnieniem, określonym w art. 239 i następnych p.p.s.a. Skarżącemu nie zostało również przyznanie prawo pomocy, pomimo kilkukrotnego złożenia wniosku w tym zakresie (por. postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 12 lipca 2012 r., postanowienie WSA z 6 września 2012 r., postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 411/12, postanowienie WSA w Poznaniu z 2 lipca 2013 r., postanowienie z 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt III GZ 482/13, postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 15 stycznia 2014 r., postanowienie WSA w Poznaniu z 19 marca 2014 r., postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 15 października 2014 r., postanowienia WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2015 r., postanowienie NSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GZ 176/15, postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2016 r., postanowienie WSA w Poznaniu z 14 lipca 2016 r.).
W ocenie NSA skoro więc skarżący, pomimo tego, że zostało mu doręczone prawidłowo wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia, nie uzupełnił braku fiskalnego tego pisma, zasadnie Sąd I instancji odrzucił ten środek odwoławczy na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji