Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 12 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
|Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek |
| | po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Zakład Pracy Chronionej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/05 odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Zakład Pracy Chronionej na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej
postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/05 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Zakład Pracy Chronionej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2005 r., Nr [...] wydanej w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej – odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż na skarżącym jako wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania okoliczności które mają uzasadniać wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie uzasadnił, iż takie okoliczności zachodzą. Skarżący nie udokumentował wskazanych przez siebie okoliczności i nie wskazał żadnej wartości szkody, której niebezpieczeństwo wyrządzenia uzasadniałby złożony wniosek. Zdaniem Sądu działalność koncesjonowana tj. ochrona osób i mienia wymaga od zatrudnionych pracowników posiadania licencji pracowników ochrony, a zatem zaprzestanie działalności przez skarżącego nie pozbawia automatycznie jego pracowników możliwości pracy.
Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a. - alternatywnie wskazuje okoliczności uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji "jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", zaś skarżący we wniosku cytując te okoliczności pozostawił je do wyboru.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podał, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, co podnosił w swoich wnioskach o wstrzymanie wykonania decyzji. Jego zdaniem brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zlikwidowania przez skarżącego prowadzonej działalności gospodarczej jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd, a co za tym idzie spowoduje utratę pracy przez zatrudnionych w firmie pracowników. Skarżący wskazał, że w tożsamych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 548/05 uwzględnił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując wniosek skarżącego uzależnił możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia od wskazania przez skarżącego czy koncesjonowana działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia jest jedyną działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że skarżący nie udokumentował powyższego faktu, a co za tym idzie nie udokumentował, że zaprzestanie działalności koncesjonowanej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyżej przedstawione stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na aprobatę. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w niniejszej sprawie dotyczył decyzji, która wydana została w odniesieniu do działalności gospodarczej skarżącego w przedmiocie koncesji na prowadzenie usług ochrony osób i mienia.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że Sąd I instancji oceniając wniosek skarżącego powinien brać pod uwagę jedynie skutki, które spowodowane będą wykonaniem zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie dotyczące tej działalności gospodarczej w stosunku do której decyzja została wydana. Badanie zaś, czy skarżący prowadzi inną działalność gospodarczą nie ma wpływu na ocenę przedmiotowego wniosku.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał także, że działalność koncesjonowana – ochrona osób i mienia - wymaga od zatrudnionych pracowników posiadania licencji pracowników ochrony, stwierdzając, że zaprzestanie działalności przez skarżącego nie pozbawia automatycznie jego pracowników możliwości pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka argumentacja Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie wskazaną na wstępie przesłankę wstrzymania wykonania decyzji tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozpatrywać m.in. w odniesieniu do możliwości utraty miejsc pracy przez pracowników. W dużej mierze taka ocena podyktowana jest konsekwencjami wykonania zaskarżonej decyzji, której jednym ze skutków może być pozbawienie pracy osób zatrudnionych w firmie. Fakt zaś posiadania przez nich szczególnych uprawnień zawodowych (licencji pracowników ochrony) nie ma znaczenia dla tej sprawy i nie może być kryterium ocennym pozwalającym stwierdzić spełnienie bądź nie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z wymienionych powodów należało uwzględnić zażalenie i uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.