Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę A. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy należności z tytułu składek. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r. Sąd I instancji uzupełnił wyrok w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczono jako punkt 1 i dodano punkt 2 w brzmieniu: 2) "zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na rzecz adwokata M. K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu".
Postanowienie w dniu 19 grudnia 2011 r. wysłano adwokatowi M. K., pod wskazany adres. Przesyłka nie została odebrana i po powtórnym awizowaniu zostało uznane przez Sąd I instancji za doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W dniu 13 stycznia 2012 r. adwokat M. K. odebrał w sekretariacie sądu ww. postanowienie, a następnie złożył w dniu 18 stycznia 2012 r. na nie zażalenie w części dotyczącej wysokości stawki wynagrodzenia tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, że powinna to być kwota 2.400 zł a nie - jak wskazał Sąd I instancji - 240 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. odrzucił zażalenie adwokata wyjaśniając, że zostało wniesione po upływie ustawowego terminu.
Adwokat M. K. złożył zażalenie, w którym zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 66 § 2 w zw. z art. 194 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia zaczął bieg wskutek innego zdarzenia niż doręczenie odpisu postanowienia w sekretariacie Sądu.
- 2) art. 73 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie osobiście odpisu postanowienia w dniu 13 stycznia 2012 r. w sekretariacie WSA było nieskuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Natomiast zażalenie wniesione po terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).
W świetle art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Z kolei z § 3 cyt. artykułu, wynika, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w świetle powyższych przepisów w omawianej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 102 – akt Sądu I instancji) przesyłki zawierającej postanowienie Sądu I instancji z dnia 16 grudnia 2011 r. wynikało, że pierwsze awizo umieszczono w skrzynce listowej adwokata w dniu 21 grudnia 2011 r., a następnie zostało powtórnie awizowane dnia 29 grudnia 2011 r. Korespondencja została zwrócona Sądowi I instancji jako nie podjęta w terminie. Następnie jak wynika z akt sprawy adwokat korespondencję odebrał osobiście w sekretariacie w dniu 13 stycznia 2012 r. a w dniu 18 stycznia 2012 r. złożył zażalenie z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Tę okoliczność prawidłowo ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny i postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. odrzucił zażalenie.
Zaskarżając postanowienie o odrzuceniu zażalenia adwokat zaprzeczył ustaleniom Sądu I instancji wskazując w uzasadnieniu, że art. 73 p.p.s.a mógł być zastosowany przez Sąd I instancji dopiero w momencie wykazania, że doręczenie w trybie art. 65 – 72 p.p.s.a. było niemożliwe. Stwierdził ponadto, iż: "pracownica Sądu w sekretariacie jednoznacznie zasugerowała", że ma dla niego korespondencję do odebrania. Przedstawił argumentację i interpretację przepisów dotyczących doręczania pism. W ocenie NSA okoliczności przytoczone przez skarżącego nie podważają jednak prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Podkreślić bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości oceny faktów, które mogłyby ewentualnie uzasadniać przywrócenie terminu, bada jedynie zgodność z prawem postanowienia Sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji miał podstawy, by postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. odrzucić zażalenie skarżącego, ponieważ bezspornie zostało ono wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony. Sąd jest bowiem zobowiązany wniesione po terminie zażalenie odrzucić. Konsekwencje te znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia