Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1296/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił A. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku.
Referując na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. WSA w K. odrzucił skargę A. B. z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem nadanym 2 grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższego braku. W uzasadnieniu wskazał, że nie korzysta z pomocy prawnej i dlatego doszło do dwudniowego opóźnienia w uzupełnieniu braku formalnego skargi. Ponadto skarżący stwierdził, że w tym czasie był chory i nie ponosi winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności.
Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż nie sposób przyjąć, że istniała przeszkoda nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiała skarżącemu wniesienie uzupełnienia skargi w terminie. W przekonaniu Sądu przeszkody takiej nie stanowił brak korzystania z pomocy prawnej, albowiem wezwanie do uzupełniania braku skargi zawierało dokładne pouczenie o terminie, w którym należało wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia. Natomiast stwierdzenie skarżącego, że był chory nie spełnia warunków uprawdopodobnienia. Skarżący nie wskazał bowiem w jakim okresie był chory, ani żadnych informacji czy ewentualna choroba uniemożliwiała wykonanie wezwania.
Zażalenie na postanowienie WSA w K. dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1296/09, wniósł A. B., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości z uwagi na obrazę prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 87 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) oraz przywrócenia terminu do uzupełnienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Według art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć.
Oznacza to, że rzeczą strony jest w sposób przekonujący uprawdopodobnić, że uchybienie nie jest przez nią zawinione oraz wskazać przeszkodę uniemożliwiającą terminowe dokonanie czynności.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu ograniczyło się jedynie do lakonicznych wyjaśnień skarżącego, z których wynika, że w terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi był obłożnie chory oraz, że nie korzystał z pomocy prawnej. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, post. WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05) brak korzystania z profesjonalnej pomocy prawnej nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą brak winy strony w uchybieniu terminu, ponieważ rzeczą strony jest działać z należytą starannością w prowadzeniu swoich spraw.
Natomiast odnośnie drugiej z podanych we wniosku okoliczności, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że twierdzenie skarżącego o jego obłożnej chorobie, nie znajduje żadnego oparcia w stanie faktycznym sprawy, przez co nie spełnia warunków uprawdopodobnienia i nie może stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd I instancji zasadnie w tej sytuacji odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.