Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1178/14 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek został złożony przez J. G., jako pełnomocnika skarżącej A. G.. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt VIIC 742/11 Sądu Okręgowego w Warszawie orzeczono separację małżeństwa A. G. i J. G., co oznacza, że pełnomocnictwo udzielone J. G. przez skarżącą A. G. wygasło. Stosownie bowiem do art. 614 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego orzeczenie separacji ma takie skutki jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dlatego też, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną, gdyż J. G. nie może być pełnomocnikiem skarżącej, albowiem nie mieści się w kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., a podstawę odrzucenia wniosku stanowi art. 88 p.p.s.a.
Postanowienie zaskarżyła A. G., podnosząc w zażaleniu zarzut naruszenia art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz art. 644 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zdaniem skarżącej orzeczenie separacji nie powoduje ustania małżeństwa i J. G. jako małżonek stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. może być jej pełnomocnikiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Orzeczenie separacji ma takie skutki jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, to jednak nie powoduje ustania małżeństwa. W razie zniesienia separacji ustają jej skutki, co oznacza, że zniesienie separacji dotyczy jej skutków, a nie ponownego powstania małżeństwa, które istnieje mimo orzeczenia separacji.
Ponadto należy mieć na uwadze, że małżonkowie pozostający w separacji obowiązani są do wzajemnej pomocy, jeżeli przemawiają za tym względy słuszności.
W przepisie art. 614 § 1 k.r.i op. jest mowa o małżonkach pozostających w separacji, co oznacza, że w separacji pozostają małżonkowie. Nie ma więc podstaw aby twierdzić, że małżonek pozostający w separacji nie jest małżonkiem, który stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. może być pełnomocnikiem małżonka, z którym pozostaje w separacji.
Z tych względów nie jest trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, że J. G. nie jest pełnomocnikiem skarżącej A.G., ponieważ pełnomocnictwo wygasło na skutek orzeczenia separacji.
Oznacza to, że nie ma podstaw do odrzucenia wniosku wniesionego przez J. G., jako pełnomocnika skarżącej, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa przez skarżącą.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie. Uchylenie zaskarżonego postanowienia powoduje konieczność rozpoznania wniosku złożonego przez pełnomocnika J. G..