Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. o sygn. akt III SA/Lu 296/16, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił M. Ł. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] grudnia 2015 r., nakładającej karę pieniężną (12 000 zł) z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wskazała, iż wykonanie decyzji naraziłoby ją na niepowetowaną szkodę majątkową, pozbawiając możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i skutkując koniecznością ogłoszenia upadłości z uwagi na uniemożliwienie regulowania innych zobowiązań. Co więcej, jak wyjaśniła skarżąca, decyzje nakładające karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry są uchylane przez sądy administracyjne. W sytuacji utrwalenia się takiej linii orzeczniczej zapłacone lub wyegzekwowane kary będą i tak podlegać zwrotowi, a Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność odszkodowawczą w przypadku wystąpienia niekorzystnych skutków wykonania decyzji. Oddalając wniosek Sąd podkreślił, że nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutek wykonania takiego świadczenia jest odwracalny.
W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek wstrzymania, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., natomiast argumentacja wniosku jest ogólnikowa i nie odnosi się konkretnie do jej sytuacji. Zdaniem WSA bez informacji o sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej skarżącej nie można było ustalić, że wykonanie decyzji będzie miało dla skarżącej szczególnie doniosłe skutki, odpowiadające przesłankom z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) M. Ł., reprezentowana przez adwokata, domagała się zmiany postanowienia Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. i uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Składająca zażalenie argumentowała, że nie uzyskuje dochodów, które pozwalałyby na zachowanie płynności finansowej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Kara nałożona tą decyzją przekracza kilkumiesięczne dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji egzekucja kary będzie skutkować zaprzestaniem realizacji zobowiązań, co doprowadzi do upadłości. Zdaniem skarżącej za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia duże prawdopodobieństwo jej uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył decyzji o wymierzeniu M. Ł. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny; w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. WSA trafnie stwierdził, że możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania decyzji, powinna zostać oceniona w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej.
Na podstawie ogólnie przedstawionych twierdzeń skarżącej Sąd I instancji nie był w stanie ocenić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosku skarżącej nie indywidualizuje twierdzenie, że kara nałożona decyzją przekracza kilkumiesięczne dochody z prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem skarżąca nie dołączyła żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ocenia jej legalności, zatem dla udzielenia ochrony tymczasowej nie ma znaczenia kwestia subiektywnego przekonania skarżącej o niezgodności z prawem tej decyzji ani tym bardziej "duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji".
Ponadto wskazać trzeba, że skarżąca M. Ł. nie uprawdopodobniła w żaden sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej i doprowadzić do upadłości. Twierdzenie to pozostaje gołosłowne.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.