Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 2 marca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Edward Kierejczyk po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2005 r. sygn. akt 6 II SA 2915/03 w sprawie ze skargi kasacyjnej F. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2004 r. sygn. akt II SA 2915/03 wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 czerwca 2003 r., Nr D/024/2003 w przedmiocie statusu zakładu pracy chronionej
postanawia oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem WSA odrzucił skargę kasacyjną F. S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 września 2004 r., wydanego w sprawie ze skargi w/w na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie statusu zakładu pracy chronionej. Swoje rozstrzygnięcie WSA uzasadnił zaistnieniem przesłanki określonej w art. 221 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.s.a., nakazującej pozostawienie pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone – bez rozpoznania, lub odrzucenie bez wezwania o uiszczeniu opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie stałej. Z uwagi na fakt, że wpis od skargi w sprawie jest wpisem stałym i wynosi 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193)), pełnomocnik skarżącego zobowiązany był uiścić wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł (§ 3 cyt. rozporządzenia). Przepis § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawach, w których wniesiono skargę kasacyjną.
Strona złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego uchylenie i twierdząc, że w przedmiotowej sprawie winna być uiszczona opłata stosunkowa, ponieważ wnosząc skargę kasacyjną podała wartość przedmiotu zaskarżenia. Główną intencją wnoszonej skargi kasacyjnej było uchylenie wyroku z dnia 29 września 2004 r. i danie możliwości starania się o zwrot pobranego od strony skarżącej podatku, do zapłaty którego – posiadając status zakładu pracy chronionej – nie byłaby zobowiązana. Uznając, że w sprawie ma miejsce wpis stosunkowy, skarżąca oczekiwała na wezwanie do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Według art. 214 p.s.a., kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie, obowiązany jest uiścić koszty sądowe, w tym konkretnym wypadku będzie to wpis stały. W przeciwnym razie Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Przepisy Działu V p.s.a. należą do kategorii norm o charakterze procesowym, które wraz z przepisami wykonawczymi wydanymi na ich podstawie stanowią spójną całość. Art. 230 § 1 p.s.a. przewiduje dwa rodzaje wpisów: wpis stosunkowy i wpis stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Wysokość tak określonych wpisów ustalana jest w wydanym na podstawie art. 233 p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. – które w § 1 rozporządzenia stanowi, że wpis stosunkowy ustalany jest od wysokości należności pieniężnej objęty zaskarżonym aktem, czemu dano wyraz w pkt 1-4 podając wysokość wpisu zależną od wartości zaskarżenia. Natomiast w § 2 ust. 1-6 podano różne wysokości wpisu należnego bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności.
Stosownie do § 3 wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.
W tej konkretnej sprawie z przyczyn, o których mowa wyżej wpis jest stały i wynosi 200 zł. Dodać należy, że w rozporządzeniu wyraźnie rozróżniono sytuacje, w których pobiera się wpis od skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 i 2 p.s.a. i w tym przypadku ma zastosowanie ust. 2 § 5 rozporządzenia oraz od skargi kasacyjnej, do której ten przepis rozporządzenia nie ma zastosowania. Art. 221 p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczeniu opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną sporządził i wniósł radca prawny, podając jednocześnie wartość przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem przedmiotem sporu w sprawie jest nieprzyznanie statusu zakładu pracy chronionej, a nie jakakolwiek należność pieniężna, zatem konieczne było uiszczenie wpisu stałego. Ubieganie się o zwrot podatku w wysokości równej wartości przedmiotu zaskarżenia, a należnego w przypadku przyznania status zakładu pracy chronionej, stanowi odrębne postępowanie, którego przedmiotem jest wtedy należność pieniężna. Ponieważ pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu stałego, stosownie do treści art. 221 p.s.a skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Z wyżej przytoczonych powodów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 197 oraz art. 184 p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.