Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. (sygn. akt VIII SAB/Wa 7/16) odrzucił zażalenie M.S. na postanowienie tego Sądu z 17 czerwca 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r. skarżący został wezwany na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z 17 czerwca 2016 r. w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Zażalenie na powyższe zarządzenie zostało oddalone prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2016 r. (sygn. akt: II GZ 891/16).
W związku z powyższym, WSA w Warszawie pismem z 9 listopada 2016 r. wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego już zarządzenia z 14 lipca 2016 r. W wezwaniu pouczył stronę o tym, że nieuiszczenie wpisu sądowego we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie Sądu doręczono skarżącemu 21 listopada 2016 r. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął zatem 28 listopada 2016 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący do dnia 7 grudnia 2016 r. nie uiścił należnego wpisu od zażalenia.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. odrzucił zażalenie.
Pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r. jest prawidłowe. W uzasadnieniu Sąd I instancji zasadnie powołał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jako podstawę prawną odrzucenia zażalenia M.S. na postanowienie z dnia 14 sierpnia 2013 r. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Dla M.S. oznacza to, że skoro nie opłacił kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od złożonego zażalenia, mimo prawidłowego wezwania z dnia 9 listopada 2016 r., to WSA w Warszawie musiał zastosować wskazany przepis i odrzucić zażalenie.
NSA wyjaśnia skarżącemu, że odrzucenie zażalenia z uwagi na nieopłacenie wpisu sądowego polegało na tym, że WSA w Warszawie w ogóle nie poddał analizie argumentów opisanych w zażaleniu, ponieważ to do skarżącego należała inicjatywa nie tylko w terminowym wniesieniu zażalenia ale i opłaceniu go. Warunek opłacenia zażalenia wynika z treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., gdzie stwierdzono, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z przywołanego przepisu wynika wprost, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności w związku z wniesieniem pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. M.S. nie spełnił tego warunku i (pomimo prawidłowego wezwania) nie opłacił kwoty 100 zł tytułem wpisu od zażalenia, więc przez swoje własne zaniechanie uniemożliwił WSA w Warszawie rozpoznanie zażalenia.
Ponadto NSA nie może zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący jest skrzywdzony prawidłowym stosowaniem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez WSA w Warszawie.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.