Uzasadnienie
Objętym zażaleniem zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżąca – [...] została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 900 zł na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wysokość wpisu ustalono na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193, dalej: rozporządzenie RM).
Skarżąca zażaleniem zaskarżyła to zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie i zmianę w części określającej wysokość wymaganego od skarżącej wpisu sądowego w kwocie 900 zł, podczas gdy prawidłowa kwota wpisu sądowego powinna wynosić 212 zł.
Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 29 listopada 2013 r. wniosła do WSA w Poznaniu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. W skardze tej wnosiła o uchylenie ww. decyzji jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5300 zł za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej danych cyfrowych, nie kwestionując tym samym nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, co do pozostałej kwoty 24.700 zł za inne uchybienia. Natomiast wysokość wpisu sądowego do uiszczenia którego została wezwana skarżąca, została ustalona od wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącego 30.000 zł (łączna wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącą za różne wymienione w decyzji naruszenia).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z treścią art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach zaś pobierany jest wpis stały. Znaczne uproszczenie zastosowane w powołanym wyżej przepisie budzi poważne wątpliwości interpretacyjne. W związku z tym, w pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Z tego względu należy przyjąć, iż ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie lub nieistnienie. Z powyższego przepisu wynika bez wątpienia, że zasadą w takich sprawach w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest pobieranie wpisu stosunkowego.
Stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak wynika z § 2 art. 215 p.p.s.a. zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Zgodnie natomiast z art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, do której nie wlicza się odsetek ani też kosztów związanych z należnością główną (art. 217 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł.
Jak wynika ze skargi, spółka nie zakwestionowała w całości ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a tylko jej część dotyczącą kwoty 5.300 zł. Toteż ta kwota winna być miarodajna dla ustalenia wysokości wpisu sądowego. Brak byłoby natomiast podstaw dla ustalenia wartości wpisu sądowego biorąc za podstawę wysokość całej kwoty objętej decyzją, tj. 30.000 zł, gdyż w pozostałej części strona nie kwestionuje zasadności rozstrzygnięcia organu. Pobranie wpisu stosunkowego od kwoty znacznie wyższej, niż to wynika z przedmiotu zaskarżenia objętego skargą mogłoby zostać uznane za objaw nadmiernego fiskalizmu. W tym miejscu należy przywołać stanowisko zaprezentowane w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA z 2008 r., nr 2, poz. 24), zgodnie z którym w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
Zatem zarządzenie Przewodniczącego III Wydziału wzywające do uiszczenia kwoty wpisu sądowego od wartości wskazanej w decyzji, tj. od kwoty 30.000 zł należało uznać za nieprawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.