Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił zażalenie M. S. na sprawie jego skargi na bezczynności Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. w przedmiocie nieprzesłania ponaglenia.
Skarżący wniósł na wymienione postanowienie zażalenie nie wnosząc stosowanej opłaty.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 6 września 2016 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sadowego od zażalenia w kwocie 100 złotych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
W wywiedzionym na to zarządzenie zażaleniu skarżący M. S. wniósł o "uchylenie lub uzupełnienie Zarządzenia".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w powołanym przepisie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Wysokość należnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpisów została uregulowana w przywołanym rozporządzeniu w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które w § 2 ust. 1 pkt 7 określa, że wpis stały wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych 100 złotych.
Skoro w przedmiotowej sprawie skarżący M. S., zakwestionował zażaleniem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 sierpnia 2016 r., wszczynając tym samym postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zmierzające do kontroli zgodności z przepisami prawa tegoż postanowienia Sądu I instancji, to w świetle przywołanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenia w sprawie wysokości i zasad pobierania wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zobowiązany był do uiszczenia stosownej opłaty, w kwocie wynikającej z regulacji zawartej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, celem nadania sprawie (postępowaniu wpadkowemu) dalszego prawidłowego biegu.
Zauważyć należy, że jedynym przewidzianym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjątkiem jest art. 239 ustawy zawierający katalog podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, który obejmuje między innymi strony, którym przyznane zostało prawo pomocy – art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący co wynika z analizy akt sprawy, nie uzyskał tego uprawnienia – nie występował z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy jak również nie należy do kategorii podmiotów wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit a) – h) p.p.s.a.
Stwierdzić wobec tego należy, że zaskarżone zarządzenie nie jest obarczone jakimikolwiek wadami skutkującymi koniecznością jego uchylenia, zmiany lub jak podniosła w zażaleniu strona, uzupełnienia. Wysokość należnego w sprawie wpisu została bowiem ustalona w sposób prawidłowy, skarżący zaś nie uzyskała dotychczas prawa pomocy, o które co już zauważono nie występował.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.