Uzasadnienie
Gmina M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 446/16 odrzucił skargę Gminy M. (dalej: skarżąca) na decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r.
Wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono zaskarżone postanowienie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie rozpoczął bieg w dniu 6 stycznia i upłynął z dniem 4 lutego 2016 r. Zgodnie z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej wniósł skargę w dniu 5 lutego 2016 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
WSA wskazał, iż powyższa decyzja zwierała błędne pouczenie, iż przysługuje od niej środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z którym strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. W związku ze złożeniem przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej w dniu 11 stycznia 2016 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ pismem z 25 stycznia 2016 r. doręczonym 27 stycznia 2016 r., poinformował, że decyzja z [...] grudnia 2015 r. jest ostateczna, a zatem nie przysługuje stronie od niej środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Organ przyznał, że zawarte w decyzji pouczenie było błędne, a stronie przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Finansów w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji, zgodnie z 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.
W zażaleniu wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie, pełnomocnik domagał się uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając:
- 1. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że istnieją podstawy do odrzucenia skargi,
- 2. naruszenie art. 112 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że istnieją podstawy do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przy czym, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej złożenia.
W sprawie decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. została skarżącemu doręczona w dniu 5 stycznia 2016 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 4 lutego 2016 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga została nadana w dniu 5 lutego 2016 r., a więc już po upływie terminu do złożenia skargi. Powyższe oznacza, że ww. skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do dokonania tej czynności i dlatego podlegała odrzuceniu, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił - na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd I instancji – nie naruszając art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. – słusznie przyjął, że skarżąca uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, co w konsekwencji prowadzi do uznania, iż zasadnym było wydanie przez Sąd I instancji postanowienia odrzucającego spóźnioną skargę.
Odnośnie podniesionego w sprawie zarzutu z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) wskazać należy, że kwestia ta będzie podlegała rozważeniu w odrębnym postępowaniu wpadkowym, w toku którego Sąd dokona oceny spełnienia przez stronę ustawowych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błędne pouczenie, stanowi bowiem okoliczność, której wystąpienie nie ma wpływu na ocenę poprawności złożenia środka zaskarżenia, który na tym etapie postępowania był badany pod względem formalnym. Podniesiona kwestia jednakże może mieć zasadniczy wpływ na ocenę przesłanek warunkujących przywrócenie terminu z powodu niezawinienia strony w jego uchybieniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.