Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 597/05, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej "p.p.s.a.", wezwał B. R., zwanego dalej "skarżącym", do uiszczenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego w kwocie 100 zł należnego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 grudnia 2008 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 14 lipca 2008 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i "postępowania zgodnego z prawem jednakowym dla wszystkich".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W zdaniu drugim cytowanego przepisu ustawodawca przewidział możliwość wezwania wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z kolei stosownie do § 3 cytowanego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od którego mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Powyższe przepisy art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. stanowiły podstawę prawną do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia na postanowienie WSA w G. z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/GI 597/05, i nie zostały przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia naruszone.
Zauważyć należy, że skarżący próbując kwestionować wynikający z powyższych przepisów prawa obowiązek uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia, twierdzi jedynie, iż - jego zdaniem - obowiązek ponoszenia kosztów sądowych nie wynika z przepisów prawa.
Wnoszący zażalenie w żaden sposób nie podważył obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 8 grudnia 2008 r. Przedmiotem tego postanowienia było orzeczenie wydane (na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.) jedynie w kwestii niedopuszczalności środka odwoławczego, a nie rozstrzygające wprost w obrębie innych zagadnień procesowych. Wyeksponowany wyżej przedmiot rozstrzygnięcia omawianego postanowienia, uwzględniając też wskazaną w uzasadnieniu tego postanowienia przyczynę jego powzięcia ("nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych zażalenia") nie upoważnia do zwolnienia od kosztów sądowych zażalenia na to postanowienie w ramach art. 227 § 2 p.p.s.a., ani też na podstawie art. 220 § 4 p.p.s.a., który należy odczytywać w zestawieniu z § 3 tego przepisu. Podkreślić należy, że zwolnienie od kosztów sądowych jest wyjątkiem od zasady ponoszenia przez strony kosztów sądowych związanych z ich udziałem w sprawie. Wszelkie zatem przewidziane przez ustawodawcę przypadki zwolnienia od kosztów sądowych muszą być wykładane wąsko, a nie rozszerzająco.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu odpowiada zatem prawu.
Wysokość wpisu od zażaleń, w tym na przedmiotowe postanowienie WSA, określona została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). I tak, w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 wyżej wymienionego rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych 100 zł i do uiszczenia wpisu w takiej wysokości skarżący został wezwany.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.