Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. odrzucił wniosek B. Sp. z o.o. w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą Sąd postanowieniem z 7 października 2015 r. odrzucił (k. 85 akt).
Z zachowaniem terminu skarżąca wniosła od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie (k. 95 w zw. z k. 126 akt) wraz z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu od tego zażalenia oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu (k. 95 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia z 1 lipca 2016 r. (k. 160 akt), pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braku formalnego w terminie.
Na powyższe postanowienie skarżąca z zachowaniem terminu wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 167 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy bowiem uznał, że jest niedopuszczalny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację i ocenę stanu faktycznego poprzez stwierdzenie Sądu, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy został wniesiony jako niedopuszczalny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, jednocześnie dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z treścią art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny. Przede wszystkim należy podkreślić, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bowiem jak słusznie wskazał WSA przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zakreślają żadnych terminów, które zawężają zakres w jakim można wystąpić z takim wnioskiem. Tym samym niedopuszczalne jest przywrócenie terminu, który nie został uchybiony.
Wobec powyższego skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie mogła uchybić temu terminowi, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało uznać jako niedopuszczalny i odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a., co słusznie uczynił Sąd I instancji.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji