Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 397/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu została wysłana na adres podany przez skarżącego w skardze i pomimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana, w związku z czym została przyjęta do akt sądowych ze skutkiem doręczenia z dniem 20 lipca 2016 r.
Skarżący nie uiścił wpisu w zakreślonym terminie, jak również nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego uiszczenia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Z. D. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia w całości, doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu i przekazania sprawy do rozpoznania. Skarżący podniósł, że nie otrzymał żadnej informacji o wzywaniu go przez sąd do uiszczenia wpisu, nie otrzymał listu z sądu ani awiza. Stwierdził, że być może pismo po raz kolejny dotarło na adres jego ojca kilka domów obok.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi (k. 37 akt), przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została przesłana przez Sąd I instancji na adres skarżącego wskazywany w skardze, tj. ul. [...]. Z adnotacji umieszczonych na kopercie wynika, że przesyłki nie doręczono adresatowi w dniu 6 lipca 2016 r., a w związku z tym pozostawiono ją w placówce pocztowej w [...], o czym w dniu 6 lipca 2016 r. umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata, następnie dokonano powtórnego awizowania w dniu 14 lipca 2016 r. W związku z nieodebraniem przesyłki została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 lipca 2016 r.
Jak wynika z powyższego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przesyłka została doręczona w dniu 20 lipca 2016 r. w trybie uregulowanym w art. 73 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, który podnosi, że prawdopodobnie przesyłka była doręczona jego ojcu mieszkającemu kilka domów dalej, należy stwierdzić, że wszelkie adnotacje zamieszczone na zwróconej przesyłce opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami pracownika poczty mają walor dokumentu urzędowego, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W niniejszej sprawie na kopercie widnieje adres skarżącego i brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że doręczający przesyłkę pracownik poczty podjął próbę doręczenia przesyłki nie na adres podany na kopercie, lecz na adres ojca skarżącego. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność doręczenia przesyłki na niewłaściwy adres. Samo twierdzenie skarżącego w tym zakresie, niepoparte żadnymi dowodami, jest zaś niewystarczające.
Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.