Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 188/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił M. K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Zarządzeniem z dnia 23 marca 2007 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku skargi przez uiszczenie wpisu sądowego. Wezwanie doręczone zostało dorosłemu domownikowi (synowi skarżącej) w dniu 29 marca 2007 r.
W dniu 11 kwietnia 2007 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i uiściła wpis.
W uzasadnieniu postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu Sąd I instancji podał, że strona nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że mimo iż skarżąca podnosi, iż wezwanie otrzymała w dniu 5 kwietnia 2007 r. po dwukrotnym awizowaniu przez pocztę, z akt sprawy wynika, że wezwanie odebrał syn skarżącej w dniu 29 maja 2007 r. Od tego dnia upływał więc siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu. W ocenie Sądu I instancji skarżąca dopuściła się niedbalstwa i nie wykazała należytej staranności w dbałości o swoje interesy.
W zażaleniu na postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przywrócenie terminu do dokonania czynności. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 85 i art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego odebrał jej syn i nie poinformował jej o wezwaniu. Skarżąca wskazała, iż w tym czasie opiekowała się samotnie mieszkającą matką synowej i nie miała kontaktu z synem. Wskazała, iż wniosek o przywrócenie terminu wystosowała natychmiast po powrocie i po zapoznaniu się z wezwaniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywrócenie terminu.
Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone w sposób, na jaki zezwala art. 72 p.p.s.a. w dniu 29 marca 2007 r.
Uiszczenie przez skarżącą wpisu w dniu 11 kwietnia 2007 r. nastąpiło zatem z uchybieniem zakreślonego w wezwaniu 7-dniowego terminu.
Składając wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, skarżąca – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji – nie uprawdopodobniła w żaden sposób okoliczności wskazywanych jako przyczynę tego uchybienia, pomimo wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na taką konieczność (vide pismo Sądu I instancji z dnia 12 kwietnia 2007 r., doręczone skarżącej w dniu 19 kwietnia 2007 r.).
W rezultacie jej twierdzenia o okolicznościach wskazywanych jako świadczące o braku winy w uchybieniu przedmiotowego terminu (w szczególności związane z wyjazdem z miejsca zamieszkania do "osoby chorej... w Sulechowie"), skoro pozostały całkowicie gołosłowne, nie mogły zostać uwzględnione.
Ponadto Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że skarżąca twierdziła też w innym miejscu, że przesyłka została odebrana w dniu 5 kwietnia 2007 r. i "źle policzyła dni...".
W tym zakresie dodać tylko można, że w dniu 5 kwietnia 2007 r. nie upłynął jeszcze termin do wpłaty wpisu, liczony od dnia 29 marca 2007 r., a błąd skarżącej w liczeniu terminu do wpłaty wpisu nie mógłby być traktowany jako stanowiący o braku winy skarżącej w dochowaniu wiążącego terminu.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że wobec prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, obowiązują ją podwyższone standardy dbałości w zapoznawaniu się z kierowaną do niej korespondencją.
W złożonym zażaleniu skarżąca nie podważyła legalności postanowienia Sądu I instancji, nie wykazując w szczególności naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazanych w tym środku zaskarżenia przepisów art. 6 i 85 p.p.s.a.
Art. 85 p.p.s.a. został powołany bez korelacji z jego treścią, co do zaś art. 6 p.p.s.a. to sformułowane na jego tle zarzuty zupełnie nie przystają do pouczeń dokonanych w sprawie przez Sąd I instancji.
Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 p.p.s.a.