Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 673/16 odmówił P. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze do sądu P. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że okolicznością, która uzasadnia możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest w szczególności fakt zawarcia przez niego z Bankiem Spółdzielczym w G. umowy kredytowej na kwotę 100.000 zł, z terminem spłaty do [...] listopada 2017 r. Skarżący załączył do wniosku kopię tej umowy.
Według wnioskodawcy, obciążenie go karą pieniężną w kwocie 24.000 zł spowoduje znaczne trudności w spłacie przedmiotowej należności na rzecz banku. Skarżący wskazał, że w przypadku wystąpienia zadłużenia przeterminowanego, odsetki ulegną podwyższeniu na zasadach określonych w umowie. Ponadto wskazał również, iż liczne zobowiązania wobec kontrahentów, koszty związane z utrzymaniem prowadzonej działalności oraz spłaty wymagalnych rat kredytu świadczą o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować poważne zachwianie jego płynności finansowej.
Sąd uznał, że w skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz wskazania, że fakt zawarcia przez niego z Bankiem Spółdzielczym w G. umowy kredytowej rzutuje na możliwość zachwiania jego płynności finansowej. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że oprócz kserokopii skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację – nie podał aktualnych dochodów i źródła, z jakiego te dochody pochodzą. Zdaniem Sądu nie poparte stosownymi dokumentami twierdzenie, że wykonanie decyzji będzie dla wnioskodawcy szczególnie dotkliwe, nie świadczy ani o obecnym stanie majątkowym i finansowym skarżącego, ani o jego dochodach.
P. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się w nim uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) jako oczywiście uzasadnionego, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez błędne przyjęcie, iż wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa zaistnienia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, a ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje zwrot wpłaconej kary pieniężnej na rzecz skarżącego przez co nie wywoła ona nieodwracalnych skutków, podczas gdy takie skutki mogą zaistnieć na skutek konieczności jednorazowej zapłaty przez skarżącego całej kary pieniężnej i spowodowania opóźnień w regulowaniu przez niego rat kredytu co może spowodować obciążenie go wyższym oprocentowaniem zadłużenia oraz wypowiedzeniem umowy kredytowej i skierowania przez bank pozwu o zapłatę całej kwoty niespłaconego jeszcze kredytu do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. Powodem odmowy wstrzymania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji była natomiast okoliczność, że strona nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na ryzyko wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączył żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 par 3 p.p.s.a. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadnił jedynie w ten sposób, że wykonanie decyzji spowoduje znaczne trudności w spłacie umowy kredytowej na kwotę 100.000,00 zł. Na poparcie powyższego twierdzenia dołączył jedynie kserokopie umowy o kredyt. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do aktualnych dochodów i źródła, z jakiego te dochody pochodzą. Wskazanie jedynie informacji o zaciągniętym kredycie, oraz niezłożenie dodatkowo żadnych dokumentów finansowych, sprawia, że nie sposób zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego ocena wniosku skarżącego dokonana przez WSA w Poznaniu była prawidłowa.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji