Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1996/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Jej zdaniem, kapitał własny spółki nie pokryje nałożonych kar, a utrata płynności finansowej w istocie doprowadzi do jej upadłości. Zaznaczono, że spółka w roku 2014 r. poniosła stratę w wys. 79.955,48 zł, a przychód ze sprzedaży na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniósł 1.378.356,09 zł, koszty działalności gospodarczej 1.458.299,99 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł. Sytuacja finansowa spółki w roku 2015 uległa znacznemu pogorszeniu, czego dowodem są dokumenty finansowe w postaci m.in. wyciągu z rachunków bankowych. Wynika z nich, że od 1 sierpnia 2015 r. do 31 maja 2016 r. spółka prowadzi ograniczoną aktywność finansową związaną w szczególności z bieżącym regulowaniem zobowiązań podatkowych. Sytuacja finansowa skarżącej jest niestabilna, a wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia straty spowodują nieodwracalne konsekwencje w postaci upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie podkreślił, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Sąd zauważył, że spółka do wniosku załączyła rachunek zysków i strat od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz sprawozdanie finansowe za rok 2014, co nie obrazuje jej sytuacji finansowej na miarodajny okres, tj. za 2015 r. Natomiast z analizy załączonych wyciągów z rachunków bankowych z saldem na dzień 31 stycznia 2016 r., 29 lutego 2016 r., 31 marca 2016r., 30 kwietnia 2016 r., 31 maja 2016 r., 31 sierpnia 2015 r., 30 września 2015 r., 30 listopada 2015 r., wynika, że aktywność na rachunku skarżącej jest mocno ograniczona co do opłat za prowadzenie rachunku i opłaty miesięcznej za kartę np. w miesiącu kwietniu 2016 r., maju 2016 r., sierpniu 2015 r., wrześniu 2015 r., zatem przedłożone wyciągi z rachunków bankowych nie dokumentują żadnych transakcji z tytułu prowadzonej działalności, a tym samym Sąd I instancji nie miał możliwości oceny argumentacji przedstawionej we wniosku dotyczącej znacznego pogorszenia się sytuacji finansowej spółki i czyni niewyjaśnionym faktyczny stan środków pieniężnych spółki.
Tym samym wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie i nie uzasadniał ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), ponieważ Sąd nie miał możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 36.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. Sp. z o.o., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., mimo podniesienia przez skarżącą istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia spółki na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia jej płynności finansowej.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wystarczająco uprawdopodobniła przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Dodała także, że jej sytuacja finansowa w 2015 r. uległa znacznemu pogorszeniu, czego dowodem jest saldo rachunku. Na dowód swoich twierdzeń spółka złożyła kopie dokumentów, pokrywających się z dokumentacją załączoną do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł.
Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Podkreślić także należy, że realizacja zobowiązań publicznoprawnych poprzez uiszczanie kar pieniężnych, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak takie wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją i samo w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji była prawidłowa. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że skarżąca nie poparła wniosku wystarczającymi dokumentami, które obrazowałyby jej sytuację finansową na dzień złożenia przedmiotowego wniosku, natomiast przedłożone rachunki bankowe nie dokumentują żadnych transakcji z tytułu prowadzonej działalności. Lakoniczne uzasadnienie wniosku nie mogło wywołać pożądanego przez skarżącą skutku w postaci przyznania ochrony tymczasowej. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że przymusowa realizacja publicznoprawnych zobowiązań pieniężnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, co jednak samo w sobie nie może stanowić argumentu dla wstrzymania wykonania decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.