Uzasadnienie
I
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi w sprawie ze skargi "M." Spółki z o. o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że odmawiając zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, organ powołał się na treść art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o grach hazardowych, który stanowi, że w wyniku zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
Ponadto wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.
98. 204. 37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry."
W ocenie Sądu I instancji udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie, co uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a.
II
Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez uznanie, że zaistniały podstawy do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kwestii niewymagającej w istocie zajęcia stanowiska przez Trybunał oraz w konsekwencji konieczne stało się zawieszenie postępowania.
W uzasadnieniu organ podał, że przedstawienie pytania prejudycjalnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej było niezasadne, gdyż inne wojewódzkie sądy administracyjne rozważając zagadnienie zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem europejskim, nie miały w tej kwestii wątpliwości.
Ponadto WSA w G. nie wskazał wpływu ewentualnego orzeczenia Trybunału na rozstrzygnięcie sprawy, jaka jest przedmiotem skargi.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. odmawiająca zmiany decyzji zezwalającej na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania tych gier. Zarzuty podniesione przez skarżącą dotyczyły między innymi art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10, przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, którego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie przy rozpoznaniu sprawy będącej przedmiotem niniejszej skargi.
Sąd pierwszej instancji zawieszając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, w istocie podzielił wątpliwości, które legły u podstaw przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że ponowne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tego samego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw, uznał za trafne postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10. W tych konkretnych okolicznościach należało bowiem uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w tej ostatnio wymienionej sprawie, z istoty rzeczy uwzględniające orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianym przypadku zawieszenie postępowania prowadzi do realizacji podstawowego celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.
Zarzuty sformułowane w zażaleniu organu opierają się na twierdzeniu, że zadanie pytania do Trybunału Sprawiedliwości nie było konieczne, a poza tym zostało ono wadliwie skonstruowane. Odnosząc się do tych argumentów należy przede wszystkim wskazać, że nie jest rolą organów administracji ocena, czy konieczne było zadanie pytania prejudycjalnego i czy jest ono właściwie sformułowane, bowiem to sąd orzekający w sprawie rozważa, czy w sprawie występuje zagadnienie prawne, które wymaga skierowania pytania do Trybunału, a postanowienie sądu odnośnie tej kwestii nie podlega zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/011, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych umieszczonej na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.