Uzasadnienie
J. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. zarządzeniem z dnia 25 lipca 2016 r. wezwał J. Z. (dalej: skarżąca) w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do podpisania skargi, bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi (k. 8 akt sądowych).
Skierowana do skarżącej przesyłka, zawierająca wezwanie do usunięcia powyższego braku, była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo w dniu 1 sierpnia 2016 r., powtórne awizo w dniu 9 sierpnia 2016 r. i nie została podjęta w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Z adnotacji doręczyciela znajdujących się na zwróconej do sądu przesyłce (zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi) wynikało, że przesyłka ta została po raz pierwszy awizowana w dniu 1 sierpnia 2016 r. (por. k. 9–10 akt sądowych). Po raz kolejny awizowano przesyłkę w dniu 9 sierpnia 2016 r.
Skarżąca nie podpisała skargi i nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi we wskazanym terminie.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. (sygn. akt III SA/Łd 591/16) odrzucił skargę na postanowienie z dnia 24 maja 2016 r.
WSA wskazał, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącej w trybie określonym w art. 73 § 1–4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wobec tego uznać należało, że przesyłka ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 16 sierpnia 2016 r. Dzień 15 sierpnia 2016 r., kiedy to upływał czternasty dzień licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, był bowiem dniem ustawowo wolnym od pracy (art. 1 pkt 1 lit. i ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 90), zaś zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 23 sierpnia 2016 r. (we wtorek).
Skoro skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie braku formalnego skargi, podlegała ona – stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzuceniu
J. Z. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 9 września 2016 r., zaskarżonemu postanowieniu zarzucając: a) brak podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania; b) sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a polegającą na błędnym ustaleniu, iż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, podczas gdy nie była w ogóle do tego przez Sąd wzywana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarga J. Z. była niepodpisana (k. 2 akt sądowych). Tymczasem zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie, z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia bowiem stwierdzenie, że wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I GZ 539/16). W związku z powyższym skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu skarżącej, że nie była ona w ogóle wzywana do uzupełnienia braków formalnych skargi wyjaśnił, że nie wskazała ona czy podważa prawidłowość doręczenia wezwania, czy kwestionuje w ogóle fakt skierowania do niej wezwania. J. Z. w żaden sposób nie podważyła ustaleń Sądu I instancji. Z akt sądowych nie wynika także, by podjęła ona jakiekolwiek kroki zmierzające do zwalczenia opisanych ustaleń, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej.
Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez skarżącą obalony. Zwłaszcza, że jak wskazano wyżej, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 1 sierpnia i 9 sierpnia 2016 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w skrzynce oddawczej (k. 9–10 akt sądowych).
Zatem nie ulega wątpliwości, że termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg w dniu 16 sierpnia 2016 r. i upłynął w dniu 23 sierpnia 2016 r. (por. art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a.), natomiast skarżąca nie zastosowała się w zakreślonym terminie do wezwania.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zasadnie odrzucił skargę.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.