Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 1035/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę Spółki A z siedzibą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 720 zł w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 16 sierpnia 2016 r. Sąd stwierdził na podstawie akt sprawy, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia wpis nie został uiszczony. Skutkowało to odrzuceniem skargi z powodu nieuiszczenia należnego wpisu.
Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji złożyła Spółka A, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Orzeczeniu temu skarżąca zarzuciła błędne uznanie, że w sprawie wystąpił brak formalny w postaci nieuiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy faktycznie wpis od skargi został uiszczony, niemniej omyłkowo skierowano wpis do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu autor zażalenia stwierdził, że w dniu 22 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej dokonał przelewu w kwocie 720 zł, omyłkowo kierując wpis do WSA w Warszawie. Mając na uwadze fakt, że opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa oraz powołując się na treść art. 111 pkt 1, art. 9 pkt 1 i art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, pełnomocnik strony uznał, że pomimo omyłkowego uiszczenia wpisu od skargi do innego sądu administracyjnego nie doszło do uszczuplenia dochodów budżetu państwa z tytułu wpisu od wniesionej skargi, a sam wpis został uiszczony w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka była zatem zobligowana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wobec tego Przewodniczący prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu sądowego od złożonej skargi, pod rygorem odrzucenia tejże skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało pełnomocnikowi strony doręczone w dniu 16 sierpnia 2016 r. W zarządzeniu tym wskazano, że wymienioną w nim kwotę (720 zł) należy uiścić w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu, przy czym zostały wskazane zarówno godziny otwarcia kasy, jak i numer rachunku bankowego. W terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania strona nie uiściła należnego wpisu. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że okoliczność ta wypełnia hipotezę normy wynikającej z art. 220 § 3 p.p.s.a., co musiało skutkować odrzuceniem skargi.
Stanowiska Sądu pierwszej instancji nie podważa skutecznie argumentacja podniesiona w zażaleniu, wskazująca że wpis sądowy został uiszczony w należnej wysokości i w zakreślonym terminie, tyle że omyłkowo na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co jednak nie doprowadziło do uszczuplenia dochodów budżetu państwa. Prezentując taki pogląd, autor zażalenia pomija bowiem treść art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., gdzie określono, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sądem właściwym w rozumieniu tego przepisu niewątpliwie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a więc to w kasie tego Sądu lub na jego rachunek bankowy należało uiścić należny w sprawie wpis, o czym profesjonalny pełnomocnik strony został zresztą wyraźnie poinformowany w treści doręczonego mu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Zamiast tego kwota 720 zł została uiszczona na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który nie jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu.
Nietrafny jest pogląd autora zażalenia, że skoro opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa, to skuteczne wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego może nastąpić również poprzez uiszczenie wpisu na rachunek bankowy niewłaściwego sądu, gdyż nie dochodzi w takiej sytuacji do uszczuplenia dochodów budżetu państwa. Gdyby to stanowisko zaakceptować, to za równie dopuszczalne należałoby uznać uiszczenie wpisu na rachunek bankowy jakiejkolwiek jednostki sektora finansów publicznych, co jednak jest nie do zaakceptowania w świetle treści art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 1360/14 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie podważa również stanowisko autora zażalenia, że uiszczenie wpisu sądowego na rachunek WSA w Warszawie nastąpiło omyłkowo. Okoliczności wskazujące na omyłkę, czy brak winy w uiszczeniu opłaty niewłaściwemu sądowi mogłyby co najwyżej stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, natomiast nie podważają wynikającej z akt okoliczności, że w niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony na rachunek właściwego sądu w ustawowym terminie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
PG