Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił W. Z.i zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 maja 2015 r. odmawiającego mu przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący zaskarżył powyższe orzeczenie zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II GZ 344/15 oddalił zażalenie strony na to postanowienie Sądu I instancji.
Wobec wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w terminie do opłacenia skargi złożył on kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został potraktowany jako wniosek o zmianę postanowienia z 26 maja 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 3 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił zmiany swojego orzeczenia z 26 maja 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy. Również to postanowienie został utrzymane mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 912/15.
W dniu 22 marca 2016 r. skarżący, składając formularzu PPF po raz kolejny wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W związku z tym zarządzono sprawdzenie, czy skarżący uiścił wpis od skargi, a w przypadku braku wpisu wniosek o przyznanie prawa pomocy miał zostać skierowany na posiedzenie niejawne. Skarżący został również wezwany ponownie do uiszczenia wpisu.
W dniu 17 czerwca 2016 r. strona przedłożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, które zostało potraktowane jako uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy z 22 marca 2016 r.
Rozpoznając żądanie skarżącego, Sąd I instancji wskazał na motywy wniosku z których wynikało, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 60 m2. Jego źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 2.000 zł. Do wydatków skarżący zaliczył opłatę za mieszkanie – 430,76 zł, telefon – 59,10 zł, energię elektryczną – 146,81 zł (za dwa miesiące), telewizję kablową – 55 zł (przedstawił rachunek wystawiony na żonę) oraz alimenty na rzecz żony w kwocie 600 zł.
W ocenie Sądu, mając na uwadze pierwotny wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie wykazał swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i wyczerpujący, w szczególności nie nadesłał wszystkich dokumentów, które odzwierciedliłyby jego sytuację majątkową (wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, zeznań podatkowych za lata 2013 - 2014, trzech ostatnich odcinków emerytury lub odpisów decyzji przyznających to świadczenie). Wskazał na oświadczenia strony, z których wynikało, że pogorszył się jego stan zdrowia uniemożliwiający mu wykonywanie jakichkolwiek dodatkowych prac zarobkowych. Organ egzekucyjny zajął jego świadczenie emerytalne. Wskazał również, że pozostaje z małżonką w stanie separacji faktycznej, dlatego został na niego nałożony obowiązek alimentacyjny. Prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe, pomimo tego, że zamieszkują razem.
Sąd zauważył w tym zakresie, że w formularzu PPF z 22 marca 2016 r. skarżący zawarł w zasadzie te same dane, które podał we wcześniejszych wnioskach o przyznanie prawa pomocy, z tą różnicą, że jego dochody wzrosły o kwotę 800 zł z tytułu umowy zlecenia. Pismo z 17 czerwca 2016 r. było natomiast tożsame w treści z pismem z 14 września 2015 r.
Taki stan sprawy powodował, w ocenie Sądu, że brak było podstaw do uznania aby w kolejnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazane zostały nowe okoliczności, które przemawiałyby za zmianą postanowienia z 26 maja 2015 r. Od wydania wymienionego orzeczenia skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zmianę jego sytuacji majątkowej, ograniczając się do składania pism o identycznej argumentacji. Nie wykazał tym samym, że nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących jego sytuacji majątkowej, co uzasadniałoby zmianę postanowienia z 26 maja 2015 r.
W podstawie prawnej Sąd I instancji podał art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W. Z. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia dotyczący faktycznej sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy uznał, że odnosił się on do pierwszego postanowienia wydanego w sprawie, którego przedmiotem było żądanie strony udzielenia jej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego – postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 maja 2015 r. odmawiające udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym pierwotnie zakresie.
Stanowisko Sądu I instancji, rozpoznającego wniosek strony z dnia 22 marca 2016 r., uzupełnionego pismem z dnia 17 czerwca 2016 r., uznać należy za niewadliwe, co do przyjęcia, że żądanie skarżącego potraktować należało jako żądanie zmiany wydanego i prawomocnego postanowienia z dnia 26 maja 2015 r.
Odnosząc się do przesłanek, jakie Sąd I instancji przyjął za podstawę swojego postanowienia stwierdzić należy, że słusznie stwierdził brak podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy. Istotnie, bowiem skarżący nie wykazał aby w stosunku do okoliczności wskazanych w związku z pierwszym ze złożonych wniosków, nastąpiła taka zamian okoliczności faktycznych która warunkowałaby uchylenie lub zmianę dotychczasowego orzeczenia. Nowe, odmienne od ówcześnie wskazanych okoliczności nie zostały przez stronę wskazane, zaś te na które się powołuje nie zostały wykazane. Słusznie, mając na uwadze treść oświadczeń zawartych w pismach skarżącego oraz formularzach PPF, Sąd I instancji uznał, że nie różnią się one, a wręcz są zbieżne, w swej treści odnoszącej się do wskazywanej przez stronę sytuacji materialnej, rodzinnej oraz możliwości płatniczych – pisma strony z dnia: 15 maja, 8 czerwca, 14 września, 16 listopada 2015 r.; 23 stycznia, 22 lutego i 16 czerwca 2016 r. Jedyną istotna różnicą jest wskazany wzrost osiąganych przez skarżącego dochodów, o dodatkowe poza emeryturą, wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia.
Niezmienne zaś zostały oświadczenia co do ponoszonych miesięcznie wydatków na bieżące utrzymanie, w tym związanych ze świadczeniem alimentacyjnym na rzecz żony. Zauważyć również należy, że wskazywana okoliczność pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego nie została przez niego w jakikolwiek sposób wykazana czy choćby bliżej sprecyzowana. Strona również nie uzupełniła, tak pierwotnego jak i kolejnych wniosków dokumentami i oświadczeniami, wymienionymi w zarządzeniu poprzedzającym postanowienie z dnia 26 maja 2015 r.
W takim stanie sprawy, za prawidłowe uznać należy zaskarżone postanowienie Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.