Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1769/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1769/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. S. na powyżej wskazane rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2009 r., z uwagi na upływ terminu do złożenia skargi.
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 14 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Uzasadniając go wskazał, iż podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi stanowi błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia.
Sąd pierwszej instancji wskazując na treść przepisów art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., art. 87 § 2 i art. 87 § 4 tej ustawy, uznał, iż w świetle okoliczności faktycznych sprawy uznać należało, że pełnomocnik skarżącego uchybił siedmiodniowemu terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji należało przyjąć, iż dniem z którym ustała przyczyna uchybienia terminowi i rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu był dzień 16 grudnia 2009r., w którym doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 8 grudnia 2009 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1769/09, zatem złożenie przez skarżącego w dniu 14 stycznia 2010 r., wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu do wniesienia tegoż wniosku.
Zażaleniem zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; przywrócenie terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie ARiMR z dnia 19 lutego 2009 r., oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie:
- - art. 87 § 2 p.p.s.a.;
- - art. 107 i art. 112 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
- - art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 7 marca 2001 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427), poprzez jego niezastosowanie;
- - art. 2 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu podniesiono między innymi, że przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi WSA nie uwzględnił, że organ w piśmie z dnia 19 lutego 2009 r., pouczył stronę jedynie o 14 dniowym terminie na wniesienie zastrzeżeń, co do prawidłowości odmowy przyznania pomocy. Strona zgodnie z tym pouczeniem złożyła w terminie pismo, w którym wniosła o ponowne przeanalizowanie wniosku. Następnie strona, zgodnie z otrzymanym w piśmie pouczeniem czekała na odpowiedz organu. ARiMR odpowiedź na pismo wystosował dopiero w dniu 2 września 2009 r., odebranym w dniu 8 września 2009 r., od którego strona wniosła odwołanie w terminie 30 dni, co było zgodne z treścią pouczenia zawartą w tym piśmie. Bezspornym było, że pouczenie dotyczyło tylko i wyłącznie terminu 30 dni do wniesienia skargi od otrzymania ostatecznego stanowiska organu i nie uwzględniało informacji o konieczności zachowania terminu 60 dni określonego w art. 53 p.p.s.a. Zdaniem strony wnoszącej zażalenie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również okoliczności, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, natomiast ani ustawa ani orzecznictwo nie odnosiło się do sytuacji, w której organ udzielił odpowiedzi skarżącemu po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, iż postanowienie z dnia 8 grudnia 2009 r., odrzucające skargę W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2009 r., zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 grudnia 2009 r. (k: 68 akt sprawy). Skarga kasacyjna od tego postanowienia wniesiona została w dniu 14 stycznia 2010 r., na co wskazuje odcisk stempla pocztowego umieszczony na kopercie, w której nadano przedmiotową skargę kasacyjną. W tym zakresie ustalenia Sądu pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe.
Jak wynika to z treści art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd postanowi o przywróceniu uchybionemu terminowi na wniosek strony jeśli strona nie dokonała czynności w postępowaniu w terminie bez swojej winy. Wniosek, o którym mowa w powyżej cytowanym przepisie wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu – art. 87 § 3 p.p.s.a.
Skoro zatem, jak wynika to z przedstawionego stanu sprawy, pełnomocnikowi skarżącego doręczono odpis postanowienia z dnia 8 grudnia 2009 r. w dniu 16 grudnia 2009 r., to od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin, o którym mowa w cytowanym art. 87 § 3 p.p.s.a. Oznaczało to, iż do dnia 22 grudnia 2009 r., włącznie z tym dniem, mógł on skutecznie złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Złożenie go wraz ze skargą kasacyjną w dniu 14 stycznia 2010 r. było zatem czynnością spóźnioną wobec czego Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w oparciu o art. 88 p.p.s.a.
Na marginesie zauważyć należy, iż uzasadnienie zażalenia nie odnosi się w żadnej mierze do zaskarżonego postanowienia, lecz do postanowienia z dnia 8 grudnia 2009 r., które objęte zostało skargą kasacyjną.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako nie znajdujące usprawiedliwionych podstaw.