Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym zażaleniem postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną W. O. M. P. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1199/12 oddalającego skargę O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r.
Sąd I instancji w uzasadnieniu podał, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną do wyroku z dnia 4 września 2012 r., która została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku dostrzeżenia braków formalnych skargi kasacyjnej została ona zwrócona Sądowi I instancji celem wezwania pełnomocnika skarżącego do ich usunięcia. Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do nadesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, odpisu pełnego z KRS W. O. M. P. w B. w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał skan odpisu aktualnego z KRS poświadczony za zgodność z oryginałem przez zastępcę dyrektora do spraw medycznych.
Sąd I instancji powołując się na art. 28 § 1, art. 29, art. 34, art. 48 § 3 oraz art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został usunięty. Złożony przez skarżącego skan odpisu aktualnego KRS nie spełniał wymogu, jaki został określony w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, gdyż nie został on poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza lub profesjonalnego pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym.
Ponadto skarżący wezwany został do złożenia odpisu pełnego z KRS, nadesłany zaś został odpis aktualny z KRS. Wobec tego Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną w podstawie prawnej podając art. 178 p.p.s.a.
II
Zażaleniem W. O. M. P. w B. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że skoro Sąd I instancji nadał bieg sprawie i doręczył stronie przeciwnej odpis skargi, a ta złożyła na nią dopowiedź, znaczyło to, że badając dokumenty od strony formalnej nie znaleziono braków. Podniesiono również, że z uwagi na dołączony do skargi odpis z KRS potwierdzony za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, skarżący uznał, że ponowny odpis jest potrzeby do innych celów niż stwierdzenie ważności dokumentów i dlatego przesłał kopię odpisu z KRS potwierdzoną przez kierownika placówki.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a więc powinna odpowiadać między innymi wymaganiom jakie stawia pismom procesowym art. 46 p.p.s.a. dotyczących oznaczenia przedstawicieli ustawowych i pełnomocników strony składającej ten środek odwoławczy. Wobec wniesienia skargi kasacyjnej przez skarżącego sporządzonej i podpisanej przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą pranym, koniecznym było wykazanie, że osoba udzielająca pełnomocnictwa uprawniona była do działania w imieniu osoby prawnej wnoszącej środek odwoławczy od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 września 2012 r.. Jak zatem słusznie wskazał Sąd I instancji, zastosowanie miały przepisy dotyczące występowania przed sądem osób prawnych i jednostek organizacyjnych oraz sposobu wykazania przez nie umocowania osób występujących w sprawie w ich imieniu, w tym ich pełnomocników, a więc przepisy art. 28, art. 29 i art. 34 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy, gdzie skarżący wezwany został do nadesłania w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. oryginału lub kopii odpisu pełnego z KRS poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że nadesłanie odpisu aktualnego tego dokumenty nie zaś jak określono w wezwaniu odpisu pełnego z KRS w postaci jego skanu podpisanego przez pracownika skarżącego ośrodka, czyli niezgodnie z treścią art. 48 § 3 p.p.s.a., nie było uzupełnieniem stwierdzonego braku formalnego wniesionej skargi kasacyjnej. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną jako środek odwoławczy, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, tj. zgodnie z art. 178 p.p.s.a.
Oceny tej nie zmienia wskazywane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko skarżącego, o tym, że wobec nadania przez Sąd I instancji dalszego biegu skardze kasacyjnej i złożenia do skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego odpisu KRS, miał on przekonanie o nieistnieniu braków formalnych dotyczących tejże skargi kasacyjnej, a wezwanie do ponownego złożenia odpisu potrzebne jest do innych celów niż stwierdzenie ważności dokumentów. Stanowisko to jest bez znaczenia dla faktu nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego było konsekwencją dostrzeżenia tych braków przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w trybie art. 180 p.p.s.a. zwrócił Sądowi I instancji skargę kasacyjną w celu usunięcia tych braków. Istotnym w takim stanie sprawy było, zatem wyłącznie zastosowanie się przez skarżącego do treści wezwania i uzupełnienie braków skargi kasacyjnej w zakreślonym terminie.
Wobec zaś precyzyjnego sformułowania wezwania odnośnie wymaganego rodzaju dokumentu i reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, jakiekolwiek wywody odnośnie celu uzupełnienia braków formalnych czy przekonania skarżącego co do prawidłowości formalnej skargi kasacyjnej nie mają znaczenia wobec nieuzupełnienia jej braków zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym wezwaniu i zgodnie z przepisami procedury sądowoadministracyjnej dotyczącymi potwierdzania zgodności składanych kopii dokumentów z ich oryginałami, do których skarżący powinien się zastosować uzupełniając stwierdzony brak.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparci o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.