Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt V SO/Wa 9/14, oddalił wniosek W. S. o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że w przypadku gdy organ niezastosuje się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd podał, że Minister Finansów [...] marca 2014 r. otrzymał skargę z [...] marca 2014 r. wniesioną przez W. S. na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r.
Minister Finansów [...] kwietnia 2014 r. nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesyłkę zawierającą skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami, tym samym dochowując terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
WSA nie podzielił stanowiska skarżącego, że Minister Finansów nie przekazał do Sądu kompletnych akt administracyjnych. Zdaniem Sądu stanowisko to jest nieuzasadnione i jednocześnie nie stanowi przesłanki do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a. Organ przekazał wszystkie dokumenty wymienione w art. 54 § 2 p.p.s.a. tj. skargę, odpowiedź na nią oraz akta administracyjne sprawy dotyczącej skargi na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że skarżący nie formułował zarzutu, dotyczącego nie przekazania wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, twierdził natomiast, że upomnienia, decyzje, tytuły wykonawcze nie zostały mu skutecznie doręczone. W ocenie Sądu nie można zatem mówić, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo. Kompletność akt przedstawionych przez Ministra Finansów była już badana w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek wniesionej skargi, zakończonym wydaniem przez Sąd postanowienia z 9 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 929/14 o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej w związku z niewyczerpaniem przez stronę środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym.
W. S. złożył zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie i wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w ramach przyznanego prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działania są przedmiotem skargi, przekazuje sądowi ten środek prawny wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jeżeli organ nie zastosował się do powyższego obowiązku, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił, że organ nie przekazał akta Sądowi pierwszej instancji w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zarzut skarżącego jest bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Minister Finansów w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazał skargę, odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne dotyczące skargi na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] grudnia 2011 r.
W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., zastosowanie środka określonego w tym przepisie nie jest obligatoryjne, a sąd wymierzając grzywnę powinien ocenić całokształt sprawy, jak również stopień naruszenia obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a..
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji badając wniosek skarżącego zasadnie uznał, że nie zachodziły przesłanki wymierzenia organowi grzywny. Minister Finansów przekazał Sądowi w terminie kompletne akta zgodnie z wymogiem określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wobec tego nie ma podstaw do przyjęcia, że został naruszony obowiązek określony w powołanym przepisie.
W ocenie NSA, skarżący argumentami podniesionymi w zażaleniu nie podważył skutecznie oceny Sądu pierwszej instancji. W. S. dopatruje się naruszenia przez organ obowiązku przekazania kompletnych akt sprawy w niedołączeniu do akt postępowania dokumentów z postępowania w sprawie egzekucji należności, którego to postępowanie nadzwyczajne dotyczy. Ponadto, skarżący kwestionuje prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji, że o przekazaniu kompletnych akt świadczy to, że do Sądu pierwszej instancji wpłynęła skarga W. S. w sprawie stwierdzenia nieważności i postępowanie z tejże skargi zostało zakończone postanowieniem z 9 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 929/14.
NSA zwraca uwagę, że odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji skargi W. S. nie świadczy o tym, że Sąd nie badał, czy zostały mu przekazane kompletne akta. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że organ wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w całości, sąd przystępuje do badania skargi, w tym do sprawdzenia, czy spełnia ona wymagania formalne. Wobec tego odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność uzasadnia przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji wcześniej zbadał akta przesłane przez organ i uznał, że są one kompletne, tj. że organ działał zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a.
Wobec tego należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie zaistniały przesłanki do nałożenia na Ministra Finansów grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, oddalił zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustalonego z urzędu za udzieloną pomoc prawną (art. 250 p.p.s.a.). przyznawane jest w trybie określonym w art. 258 – 261 p.p.s.a.