Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 28 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 352/10 w sprawie ze skargi "G." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w pkt 1) otworzył na nowo zamkniętą rozprawę, w pkt 2) przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prawne: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w pkt 3) zawiesił postępowanie w sprawie.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Dyrektor Izby Celnej w G., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. EU.C.10.83.47, dalej TFUE), poprzez wystąpienie z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w konsekwencji o zawieszenie postępowania.
Postanowieniem z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niedopuszczalne i odrzucił, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie w zakresie przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, natomiast na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie w zakresie dotyczącym postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., G. Sp. z o.o. złożyła wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, o orzeczenie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Wskazała ona, że złożyła odpowiedź na zażalenie w wymaganym terminie, a dodatkowo jej żądania pokrywają się z późniejszym orzeczeniem NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie postanowienia NSA w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego został złożony przez stronę w przewidzianym przez ustawę terminie.
Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Odnosi się ona zarówno do postępowania przed sądem pierwszej instancji, jak i postępowania przed sądem drugiej instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami.
Odnosząc się do złożonego wniosku G. Sp. z o.o. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GZ 13/11 o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest zatem w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie. W szczególności brak jest takiej możliwości w orzeczeniach wydawanych w postępowaniu zażaleniowym, gdyż art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym, które dawałoby podstawę do odpowiedniego stosowania w przypadku oddalenia zażalenia art. 204 pkt 2 p.p.s.a. - przepisu, który pozwala obciążyć organ kosztami postępowania kasacyjnego gdy oddalono skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę.
Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt FZ 504/04, postanowienie NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt FZ 266/04, postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2007 r., II FZ 12/07).
Mając na uwadze powyższe, domaganie się zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego poprzez stronę wnoszącą odpowiedź na zażalenie, nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach i dlatego na podstawie art. 157 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.