Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 14/18 odmówił [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji wskazał, że [...] (dalej: skarżący) w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Według skarżącego wykonanie decyzji może przynieść dla niego niepowetowaną stratę finansową, w postaci potencjalnej egzekucji środków pieniężnych, o których mowa w treści decyzji.
Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie wykazał zaistnienia jakichkolwiek okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając swój wniosek skarżący ograniczył się bowiem wyłącznie do twierdzeń o charakterze ogólnikowym.
WSA podkreślił, że do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie załączono jakichkolwiek dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez skarżącego skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie bieżącej oceny faktycznego wpływu jej wykonania na sytuację strony. Dysponowanie takimi danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący zarzucił Sądowi I instancji niewłaściwe uznanie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub, że nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego postanowienie Sądu I instancji błędnie interpretuje przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uznając, że to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania szczegółowych negatywnych następstw wymagalności nałożonej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Skarżący nie wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jego stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. WSA trafnie zwrócił uwagę, że skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co należy podkreślić, nie dołączył żadnych dowodów, które dokumentowałyby jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Zatem WSA nie był w stanie określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji, tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej, byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżącego.
Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Oznacza to, że sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego (por postanowienie NSA z dnia 21 luty 2017 r., o sygn. akt II GZ 106/17, z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16). Samo twierdzenie skarżącego, że wykonanie decyzji może przynieść dla niego niepowetowaną stratę finansową, w postaci potencjalnej egzekucji środków pieniężnych - nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.