Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 20 maja 2016 r., wydanym z wniosku T.C. (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T.C. N.L.), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2015 r. o nałożeniu na wnioskodawcę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.
W skardze na decyzję GITD oraz w piśmie z 5 kwietnia 2016 r. T.C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmawiając wstrzymania wykonania decyzji wskazał, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, strona musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa). Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do strony. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.
WSA w Krakowie podkreślił, że obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. W związku z powyższym, brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Jak podkreślił Sąd I instancji, skarżący w sprawie w żaden sposób nie uzasadniając wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia przez jej wykonanie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że nie argumentując wniosku sugerował się rozmową z punktem informacyjnym WSA w Krakowie, gdzie poinformowano go, że "skoro wniosek jest zawarty w skardze głównej, to prośba o wstrzymanie wykonania winna być zawarta w krótkim wniosku wysłanym oddzielnie do Sądu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Nie jest bowiem wystarczające samo złożenie wniosku, ale konieczne jest uzasadnienie go wskazujące na spełnienie wynikających z art. 61 § 3 ppsa przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W sprawie, pomimo ciążącego na nim obowiązku skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nieuzasadniony nie mógł odnieść zamierzonego skutku ze względu na brak możliwości dokonania przez Sąd oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek uzasadniających możliwość jego uwzględnienia.
Wniosek strony winien również zostać poparty dowodami uwiarygodniającymi sytuację życiową skarżącego (zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej). Strona nie przedłożyła w sprawie żadnej dokumentacji, mogącej stanowić potwierdzenie zasadności żądania.
Podkreślić należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Obowiązkiem sądu jest bowiem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa (v. postanowienia NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokumenty przedstawione Sądowi na etapie zażalenia - niezależnie od ich treści - nie mogły one odnieść zamierzonego przez stronę skutku. NSA ocenia bowiem rozstrzygnięcie Sądu I instancji w oparciu o dokumentację, którą dysponował WSA w Krakowie w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Należy ponadto zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.