Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że podstawą prawną decyzji organów orzekających w sprawie był art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540). Sąd zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych?".
Sąd I instancji wskazał także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?".
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. rozpoznający sprawę ze skargi "M." Spółki z o.o. postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne mając na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) oraz uznając, że rozstrzygnięcie w sprawie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym i uwzględniając okoliczność, że istotne dla przedmiotowej sprawy jest rozstrzygnięcie kwestii przedstawionej Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w P., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawieszenie postępowania z powodu wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny jak również przez Trybunał Sprawiedliwościu Unii Europejskiej. Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania WSA w P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie.
Zauważyć należy, że przesłanka zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. została ujęta bardzo szeroko. W doktrynie przyjmuje się, że praktycznie każde postępowanie przed organami państwa może być uznane za prejudycjalne dla toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Romańska w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 401). Praktyka sądowa również opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Pogląd ten należy zaaprobować.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. odmawiająca zmiany decyzji zezwalającej na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania tych gier. Zarzuty podniesione przez skarżącą dotyczyły między innymi prawidłowości zastosowania w sprawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Sąd I instancji zawieszając postępowanie uznał, że wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy będzie miało udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. Trybunałowi Konstytucyjnemu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 549/10.
Sąd I instancji zawieszając postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec faktu skierowania przez WSA w P. pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do konstytucyjności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych uznał, że ma ona bezwzględny wpływ na wynik sprawy, tym samym podzielił wątpliwość Sądu pytającego co do konstytucyjności zakwestionowanego przepisu. Na marginesie należy zauważyć, że sprawa będąca następstwem powyższego pytania do Trybunału Konstytucyjnego została w nim zarejestrowana pod sygn. akt P 4/11.
Zarzuty sformułowane w zażaleniu organu opierają się na twierdzeniu, że zadane pytanie do Trybunału Konstytucyjnego, którego rozstrzygnięcie ma mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, nie było konieczne ze względu na niewątpliwą konstytucyjność przepisów ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do tego argumentu należy przede wszystkim wskazać, że wyłączną kompetencję w zakresie decydowania o zgodności aktów normatywnych z Konstytucją ma Trybunał Konstytucyjny (art. 188 Konstytucji RP). Mając uzasadnione wątpliwości co do zgodności ustawy z Konstytucją, każdy sąd na podstawie art. 193 Konstytucji RP może zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym.
Wobec powyższego kwestionowanie zasadności zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może zostać oparte na podniesionej w zażaleniu niezasadności badania konstytucyjności mającego w sprawie zastosowanie przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie faktu, że kwestia zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające wojewódzkich sądów administracyjnych, które oddalały skargi.
W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, należy uznać za niezasadny, jako dotyczący w istocie konstytucyjności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ze względu na którą WSA, wykonując swoje uprawnienie, zawiesił postępowanie w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego.
Odnosząc się zaś do powołania się przez Sąd I instancji na celowość zawieszenia postępowania również przez wzgląd na pytanie prawne dotyczące interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana okoliczność, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uznał, iż odpowiedź na nie jest istotna dla sprawy, oznacza, że Sąd ten podzielił wątpliwości, które legły u podstaw przedstawienia tego pytania prejudycjalnego. Została zatem wypełniona dyspozycja art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o ich prawidłowym zastosowaniu przez Sąd I instancji w sprawie.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.