Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1431/16 na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.,) odmówił W. J. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję. WSA w Krakowie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem jej wykonania spoczywa na skarżącym.
Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, ponieważ wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń. Argumentacja wniosku powinna w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a., natomiast brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W ocenie Sądu pierwszej instancji przedłożone przez skarżącego dokumenty nie świadczyły o braku środków finansowych. Wręcz przeciwnie, ich analiza prowadziła do wniosku, że skarżący osiągnął znaczny przychód w roku 2015 w wysokości 859 939,88 zł. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu pierwszej instancji, subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadniało uwzględnienia wniosku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sytuacji, kiedy ich wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody w postaci niewypłacalności i przyczyny takiego ryzyka.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby go możliwości regulowania innych zobowiązań, co w praktyce oznacza aktualizację obowiązku ogłoszenia upadłości. Skarżący wyjaśnił, że dochody z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w 2014 r. wynosiły nieco ponad 30.000 rocznie, w 2015 r. były trzykrotnie wyższe, jednak znaczne ich zróżnicowanie świadczy o tym, że sytuacja skarżącego nie jest stabilna, co stanowi podstawę do obawy, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby skutkować upadłością skarżącego.
Skarżący wskazał nadto, że specyfika działalności, którą prowadzi polega na tym, że koszty jej prowadzenia są wysokie w stosunku do przychodów, wobec czego prowadzenie nawet skutecznej optymalizacji podatkowej nie zapewnia wysokich dochodów. Natomiast następstwem przerwania prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego jest utrata rynków zbytu na towary i usługi, a ewentualna odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu prawa, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).
Skarżący zobowiązany jest wobec powyższego skonkretyzować rodzaj grożącej szkody mogącej powstać na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 36.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania jej wykonania obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu stwierdził, że prowadzona przez niego działalność pozwoliła na osiągnięcie przychodu w wysokości 859 939,88 zł. w 2015 r. Skarżący odwołał się nadto, do przypadków wstrzymania wykonania decyzji w innych sprawach, w których jej wykonanie groziło zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej. Poza powołanymi ogólnymi twierdzeniami, wskazującymi, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na obowiązku ogłoszenia upadłości, skarżący nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić. Nie załączył do zażalenia żadnych dokumentów, świadczących o jego sytuacji finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w świetle powyższego, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżący w ogóle nie uprawdopodobnił wystąpienia znacznej szkody. Na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie wykazał więc, że zachodzą przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej. Błędu tego nie naprawiła również na obecnym etapie postępowania. Nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności, czy też dokumentów mogących potwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącego argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.