Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił R. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd I instancji podniósł, że sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym została już dwukrotnie prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniami z dnia 14 lutego 2013 r. oraz z dnia 6 lutego 2014 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Sąd wskazał, że ponownie złożony wniosek należało rozpoznać w myśl art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), a więc ustalić, czy nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy.
Zdaniem Sądu I instancji analiza znajdujących się w aktach sprawy trzech formularzy PPF prowadzi do wniosku, że skarżący ponownie nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej. Z kolejnego oświadczenia wnioskodawcy nie wynika, jaka jest jego sytuacja rodzinna i majątkowa oraz jakie osiąga dochody. Oświadczenie wnioskodawcy z dnia 28 lipca 2015 r., zawarte następnie w urzędowym formularzu, nie odpowiada wymogom przepisu art. 252 § 1 p.p.s.a. Wniosek skarżącego nie zawiera żadnej informacji umożliwiającej ocenę jego zdolności do poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. W związku z tym Sąd stwierdził, że złożone przez skarżącego oświadczenie uniemożliwia Sądowi ocenę, czy zaistniała zmiana okoliczności sprawy, warunkująca możliwość zmiany postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r.
II
Zażalenie wniósł skarżący zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszym postępowaniu została już dwukrotnie prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniami z dnia 14 lutego 2013 r. oraz z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w postanowieniu z dnia 6 lutego 2014 r. wskazał, że z przedłożonego oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że nie została przez niego należycie wyjaśniona jego aktualna sytuacja materialna. Zebrane w sprawie informacje nie pozwalały na ocenę, czy zasoby materialne wnioskodawcy wystarczają tylko na zaspokojenie bieżących potrzeb koniecznego utrzymania siebie i rodziny, czy też dysponuje on zasobami w rozmiarze pozwalającym na pokrycie kosztów sądowych. Samo oświadczenie strony o trudnej sytuacji finansowej nie stanowi wystarczającego wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny zważywszy, że skarżący nie ujawnił faktów wynikających z innych sporów toczących się przed sądem, takich jak udział w spółkach, czy pełnione tam funkcje.
Zdaniem NSA rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny sytuacji materialnej skarżącego w kontekście konieczności zastosowania art. 165 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał takiej zmiany okoliczności sprawy która uzasadniałaby korektę wcześniejszego rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dalszym ciągu nie ujawnił źródeł swoich dochodów, ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.