Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1019/16, odrzucił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości.
I
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zaskarżone postanowienie organu stwierdzało uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie organu, zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego, zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lipca 2016 r.
Odrzucając skargę spółki, Sąd I instancji powołał się na treść art. 53 § 1, art. 54 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz stwierdził, że 30- dniowy termin do wniesienia skargi na postanowienie doręczone skarżącemu w dniu 19 lipca 2016 r. upłynął z dniem 18 sierpnia 2016 r. Skarga w rozpoznawanej prawie została zaś nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 września 2016 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji złożył M. S., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu podniósł, że według polskiego operatora pocztowego korespondencja została mu doręczona w dniu 19 lipca 2016 r., co jest niezgodne z prawdą, ponieważ korespondencja przekazywana była na podstawie pełnomocnictwa K. T. – Kancelarii Adwokackiej. W dniu 8 lipca 2016 r. zostało wypowiedziane pełnomocnictwo wskazanemu adwokatowi, o czym pełnomocnik poinformował Wojewodę Zachodniopomorskiego, ARiMR Szczecin, Starostę G. oraz Sąd Rejonowy w G. Skarżący podniósł, że pomimo prośby o przesłanie mu dokumentacji z dotychczasowej kancelarii, do dnia wniesienia niniejszego zażalenia nie otrzymał żądnych dokumentów. O fakcie, iż w kancelarii znajduje się przesyłka skierowana do strony dowiedział się zaś pod koniec sierpnia 2016 r. Kierując się datą otrzymania pisma uznał, że złożenie skargi w dniu 2 września 2016 r. zostało dokonane z zachowaniem terminu trybu odwoławczego. W konsekwencji skarżący podniósł, iż niezłożenie skargi do dnia 18 sierpnia 2016 r. nie wyniknęło z jego winy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu, bowiem postanowienie o odrzuceniu skargi jest prawidłowe, a jedynie jego uzasadnienie i podana w nim podstawa prawna są błędne.
Sąd I instancji odrzucił skargę uznając, że jest ona wniesiona po upływie terminu. WSA przyjął, że skarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 19 lipca 2016 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 18 sierpnia 2016 r., co sprawia, że skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. była spóźniona.
Wnoszący zażalenie w treści uzasadnienia zaakcentował przede wszystkim okoliczność wypowiedzenia pełnomocnictwa dotychczasowej kancelarii adwokackiej i powiadomienia o tym fakcie organów, w tym również ARiMR w Szczecinie. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, uznanie korespondencji zawierającej skarżone postanowienie za doręczoną pod adresem kancelarii adwokackiej w dniu 19 lipca 2016 r., jest niezgodne z prawdą. Strona podniosła zatem, że niedotrzymanie terminu złożenia skargi w ciągu 30 dni od dnia doręczenia aktu administracyjnego, nie wyniknęło z jej winy.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie doszło do wadliwego doręczenia postanowienia organu, co spowodowało, że skarżony akt w ogóle nie wszedł do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Treść § 2 stanowi z kolei, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zacytowane przepisy określają zatem, że aby uznać doręczenie za skuteczne, musi zostać ono dokonane do właściwych podmiotów. Przed skierowaniem pisma do strony, organ winien zatem ustalić, czy działa ona osobiście, przez przedstawiciela, czy też przez ustanowionego pełnomocnika i nadać korespondencję do odpowiedniego podmiotu i na właściwy adres.
Mając na uwadze poczynione w sprawie ustalenia oraz fakt wypowiedzenia przez skarżącego pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi z dniem 8 lipca 2016 r., a także powiadomienie o tym fakcie organu wydającego przedmiotowy akt administracyjny, uznać należy, że postanowienie wydane w dniu 13 lipca 2016 r. w stosunku do skarżącego, winno być nadane bezpośrednio na adres strony (a nie do jego byłego pełnomocnika i na adres jego kancelarii adwokackiej). Tymczasem na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej skarżone postanowienie widnieje jako adresat: K. T., B. W. [...], [...]-[...] S., czyli dawny pełnomocnik skarżącego. Na uwagę zasługuje również fakt, iż w chwili nadawania niniejszej przesyłki przez organ na adres byłego adwokata strony skarżącej, tj w dniu 15 lipca 2016 r., która to data wynika z pieczęci znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczanej przesyłki, organ winien był wiedzieć o wypowiedzianym przez stronę pełnomocnictwie.
Pismem nadanym w dniu 12 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie – akta administracyjne) dotychczasowy pełnomocnik skarżącego – adwokat K. T. powiadomił ARiMR w Szczecinie o ustaniu współpracy między nim a skarżącym oraz wniósł o niekierowanie wszelkich pism w sprawie skarżącego na adres kancelarii i wysyłanie ich bezpośrednio na adres strony. Organ niniejsze zawiadomieni otrzymał w dniu 14 lipca 2016 r. o czym świadczy data prezentaty złożonej na tym piśmie. W związku z powyższym, nadając przedmiotowe postanowienie w dniu 15 lipca na adres kancelarii adwokackiej, nie uwzględnił faktu wypowiedzianego pełnomocnictwa, o czym został już skutecznie poinformowany.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że takie skierowanie przesyłki nie jest zgodne z wyżej przedstawionymi przepisami k.p.a. (doręczanie pism stronie oraz doręczanie ustanowionemu pełnomocnikowi). Z chronologii zdarzeń oraz akt sprawy wynika, że adwokat K. T. nie był już pełnomocnikiem M. S. i nie można zatem za skuteczne uznać doręczenia dokonanego do tej osoby. Skoro zatem jest niesporne, że przedmiotowa przesyłka, zawierająca skarżone postanowienie organu, nie została doręczona właściwemu adresatowi, czyli stronie skarżącej bezpośrednio, doręczenie, które nastąpiło w niniejszej sprawie nie wywołuje skutku prawnego. Wadliwe zaadresowanie przesyłki i niedoręczenie jej do adresata skutkuje zatem tym, iż postanowienie z dnia 13 lipca 2016 r. nie weszło jeszcze do obrotu prawnego i termin do jego zaskarżenia nie rozpoczął swojego biegu. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu, jako przedwczesna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., nie zaś jako spóźniona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.