Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3308/15 po rozpoznaniu skargi P. P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub spółka) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. W punkcie 2. tego wyroku zasądzono również od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz skarżącej spółki kwotę 4465 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wspomnianego wyroku Sąd I instancji wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). WSA wyjaśnił, że na łączną kwotę 4.465 zł zasądzonych do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania zaliczono 3.465 zł tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi oraz 1000 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 206 p.p.s.a. miarkował koszty zastępstwa procesowego, mając na względzie fakt, że przed tutejszym Sądem zawisło 86 spraw ze skarg skarżącej spółki o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w których występuje ten sam pełnomocnik. WSA zaznaczył, że na wpływ miało również to, że w wydanych przez tutejszy Sąd 39 wyrokach uchylających decyzje organów celnych zwrócono skarżącej spółce wpis w pełnej wysokości oraz zasądzono łącznie na rzecz skarżącej koszty zastępstwa procesowego w wysokości przekraczającej 120.000 zł. W kilkunastu sprawach zostały zasądzone koszty zastępstwa procesowego w pełnej wysokości, w części spraw Sąd miarkował wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego do kwoty 1000 zł. W ocenie Sądu I instancji w sprawie przyznanie skarżącej spółce kwoty 1000 zł kosztów zastępstwa procesowego a więc czterokrotności minimalnej stawki określonej dla spraw, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, jest adekwatna do wkładu pracy pełnomocnika.
Spółka złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wskazanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. Strona zaskarżyła to rozstrzygnięcie w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego ponad kwotę 1000 zł tj. co do kwoty 6 200 zł. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych tj. w wysokości 7 200 zł, a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej za postępowanie przed Sądem II instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu strona wnosząca zażalenie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- - art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do miarkowania kosztów zastępstwa procesowego,
- - art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez niczym nieuzasadnione pozbawienie skarżącej należnych jej kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia sprawy, tj. pełnej wysokości kosztów zastępstwa procesowego,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnienie sposobu miarkowania wysokości kosztów zastępstwa procesowego,
- - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie postanowienie o kosztach zastępstwa procesowego winno zostać wydane w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 7 tego rozporządzenia, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła powyżej 200 000 zł.
W uzasadnieniu autor zażalenia stwierdził w szczególności, że Sąd I instancji uznał za słuszne zarzuty sformułowane w skardze i uwzględnił ją w całości, przy czym w uzasadnieniu wyroku nie zostały stwierdzone żadne uchybienia ze strony skarżącej, bądź powoływanie oczywiście niezasadnych zarzutów. Wobec tego należy uznać, że pełnomocnik skarżącej nie tylko wykonał niezbędne minimum, ale wręcz wykazał się sporą aktywnością (liczne dodatkowe pisma), a zatem miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego nie było niczym uzasadnione. W ocenie strony wnoszącej zażalenie, nie jest również dopuszczalne miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego poniżej stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), jak również miarkowanie ze względu na okoliczność, że jeden pełnomocnik sporządził kilkadziesiąt takich samych skarg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Przedmiotowe zażalenie zostało na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r., którego odpisy zostały doręczone pełnomocnikom stron w dniach [...] i [...] października 2016 r. Od wspomnianego wyroku nie wpłynęła skarga kasacyjna. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie spółki może zostać obecnie rozpoznane.
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W stanie prawnym tej sprawy "odrębne przepisy", o jakich mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), stosowane w tej sprawie (z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego).
Podkreślenia wymaga, że dla oceny rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2. wyroku WSA z dnia 12 października 2016 r. decydujące znaczenie ma to, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji zasądzając zwrot kosztów postępowania zastosował również art. 206 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
W piśmiennictwie wskazuje się art. 206 p.p.s.a. wyraża zasadę miarkowania kosztów postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a sąd stosuje ten przepis z urzędu według własnej, swobodnej oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 773 - 774). Oczywiście uznaniowe stosowanie tego przepisu nie może oznaczać dowolności, w związku z czym sąd ma w takim przypadku obowiązek precyzyjnego uzasadnienia rozstrzygnięcia o miarkowaniu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało polegać na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie postanowienia o kosztach postępowania, a konkretnie poprzez nieuzasadnienie sposobu miarkowania wysokości kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Celem tego unormowania jest zobligowanie sądu do takiego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, aby strona mogła poznać motywy jakimi kierował się WSA, a także aby możliwa była ewentualna późniejsza kontrola instancyjna tegoż rozstrzygnięcia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. w zakresie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, a następnie wskazał powody zasądzenia na rzecz skarżącej spółki kosztów w wysokości wskazanej w punkcie 2. wyroku z 12 października 2016 r. W tym zakresie Sąd trafnie skupił się na uzasadnieniu powodów miarkowania kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadnienie wyroku w tej części pozwala na poznanie stanowiska WSA w tym zakresie i umożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uwagi na uznaniowy charakter stosowania art. 206 p.p.s.a. nie można przy tym uznać, że na mocy art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji miał obowiązek szczegółowego wskazywania "metody" miarkowania kosztów (por. postanowienie NSA z dnia 13 października 2016 r., II GZ 1018/16).
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., które miało polegać na nieuzasadnionym pozbawieniu skarżącej należnych jej kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wskazane przepisy przewidują odpowiedzialność finansową organu za wynik postępowania sądowego, w wyniku którego uwzględniono skargę, a także określają, co wchodzi w skład niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej m.in. przez adwokata. Jednakże od wspomnianej zasady ustawodawca wprowadził wyjątek określony w cytowanym wyżej art. 206 p.p.s.a., pozwalającym na miarkowanie kosztów postępowania. Zastosowanie przez sąd art. 206 p.p.s.a. nie może być zatem postrzegane jako naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o ile sąd wskaże i uzasadni, że w konkretnej sprawie można mówić o "uzasadnionym przypadku" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wskazał i uzasadnił, dlaczego uznał, że w tej sprawie wystąpił uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Zdaniem NSA za uzasadniony przypadek miarkowania można uznać okoliczność, że przed danym sądem zawisło kilkadziesiąt spraw tej samej spółki o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w których występuje ten sam pełnomocnik. Na tej podstawie logiczna wydaje się teza, że nakład pracy pełnomocnika w niemal tożsamych sprawach jest mniejszy, niż gdyby każda z tych spraw była sprawą jednostkową. Koniecznym jest przy tym podkreślenie, że stosownie do treści § 2 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Jednocześnie za błędne należy uznać stanowisko zawarte w zażaleniu, że miarkowanie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 206 p.p.s.a. nie może prowadzić do przyznania kosztów zastępstwa procesowego poniżej stawek minimalnych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Skoro z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że sąd może nawet w całości odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania (a więc nie przyznać stronie żadnych kosztów), to tym bardziej uzasadniona jest teza, że może stronie przyznać koszty w kwocie niższej niż wspomniane stawki minimalne.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że Sąd I instancji nieprawidłowo podał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania § 6 pkt 6 zamiast § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., należy stwierdzić, że niej jest on uzasadniony. Sąd I instancji powołał bowiem § 6 rozporządzenia, nie podając jednocześnie, który punkt tego przepisu był podstawą prawną orzeczenia. Należy zaznaczyć, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach nie wynika, aby miarkowanie wysokości kosztów zastępstwa procesowego Sąd I instancji uzależniał od wartości stawki minimalnej wynikającej z rozporządzenia w tym znaczeniu, że wysokość stawki minimalnej nie miała wpływu na kwotę ostatecznie zasądzonych (wskutek miarkowania) kosztów zastępstwa procesowego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3308/15 nie narusza prawa, a zatem zażalenie na to postanowienie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.