Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3857/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji podał, że A. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r.
Następnie zarządzeniem z dnia 23 września 2015 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie została także wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez udokumentowanie umocowania do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Wezwania zostały odebrane w dniu 7 października 2015 r., zaś 15 października 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo, wraz z którym nadesłano odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dokumentujący umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z powodu nieopłacenia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 605/16 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie, podnosząc, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż w przesyłce doręczonej pełnomocnikowi skarżącej dnia 7 października 2015 r. nie znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, w kopercie znajdowały się 3 dokumenty, tj. wezwanie do uiszczenia wpisu, odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do złożenia pełnego odpisu z KRS. Nie ma zaś podstaw, żeby podważyć doręczenie wezwania. Pełnomocnik nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie pełnomocnika w tym zakresie.
W piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu podniosła, że przesyłka Sądu z dnia 5 października 2015 r. nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, co było jedynym powodem nieuzupełnienia tego braku formalnego. Jej zdaniem, wobec powyższego nie można mówić o jej winie, gdyż nie miała świadomości obowiązku dokonania wpisu od skargi.
Sąd I instancji, odmawiając przywrócenia terminu, stwierdził, że terminowe wykonanie jednego wezwania nie świadczy o tym, że pełnomocnik skarżącej nie otrzymał innego, którego nie wykonał. Jak już zostało bowiem stwierdzone, doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi zostało potwierdzone przez podpisanie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, na którym wyszczególnione były dokumenty, znajdujące się w tej przesyłce – odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie do złożenia odpisu z KRS oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Samo twierdzenie pełnomocnika, że nie otrzymał wezwania do wpisu – co potwierdził orzekający w niniejszej sprawie sąd kasacyjny – jest niewystarczające do przyjęcia tezy o braku winy strony w uchybieniu terminowi.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), poprzez odmowę przywrócenia skarżącej terminu do uiszczenia wpisu od skargi i z tego płynące naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sądu.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nie neguje faktu doręczenia jej przesyłki z korespondencją z WSA, a jedynie jej niekompletność w postaci braku wezwania do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Jak wynika z powyższego, przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy, który oznacza sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania terminu.
Przenosząc te rozważania na treść rozpoznawanego zażalenia, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała obiektywnie niezależnych przyczyn, które uniemożliwiły jej uiszczenie wpisu z zachowaniem wyznaczonego terminu.
Strona, wnosząc o przywrócenie terminu, powołała się jedynie na okoliczność, że nie zostało jej doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu. Należy jednak podkreślić, że ewentualne niedoręczenie stronie wezwania do uiszczenia wpisu oznacza, iż w istocie nie otworzył się termin do jego uiszczenia, a w konsekwencji nie jest możliwe przywrócenie terminu, któremu strona nie uchybiła.
W niniejszej sprawie okoliczność, czy wezwanie do uiszczenia wpisu zostało stronie skutecznie doręczone była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 605/16, w którym NSA stwierdził, że spółka pomimo otrzymania wezwania nie uiściła wpisu od skargi.
W tym stanie faktycznym we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu należało powołać się na ewentualne okoliczności, które uniemożliwiły stronie uiszczenie wpisu w terminie, pomimo otrzymania wezwania. Tymczasem strona żadnych tego rodzaju okoliczności nie powołała, negując w dalszym ciągu fakt doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu. Kwestia ta została już jednak, jak już wspomniano, prawomocnie rozstrzygnięta w postanowieniu o odrzuceniu skargi z dnia 3 grudnia 2015 r. oraz w oddalającym zażalenie na to postanowienie orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r.
W związku z powyższym należało uznać, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skargi.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.