Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 11 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1881/05 o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 24 czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały o odmowie wpisu na listę aplikantów radcowskich i umorzenia postępowania w sprawie
postanawia:
- - oddalić zażalenie -
Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r., w związku ze skargą na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 24 czerwca 2005 r., w przedmiocie uchylenia uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 5 stycznia 2005 r. o odmowie wpisu na listę aplikantów radcowskich i umorzenie postępowania w sprawie, wezwano A. W. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 złotych w terminie 7 dni od daty otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, w podstawach którego zarzuciła naruszenie zasady równości, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione uprzywilejowanie osób wnoszących skargi w sprawach administracyjnych ze stosunków pracy w porównaniu z osobami skarżącymi w sprawach wykonywania zawodu, sugerując tym samym, że nie można ponosić wpisu od skargi na uchwałę organu w sprawie, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie dotyczące uprawnień zawodowych.
Skarżąca podniosła również w uzasadnieniu zażalenia, że "przepisy rozporządzenia stanowiącego podstawę prawną ustalania kosztów w postępowaniu administracyjnym są niezgodne z aktami wyższego rzędu, w tym z art. 2, 31 ust. 3, 32, 65 i 217 Konstytucji RP", gdyż brak jest podstaw ustawowych do różnicowania wspomnianych grup skarżących, regulacja przedmiotowych świadczeń będących daninami zamieszczona jest w akcie podustawowym, co prowadzi do naruszenia Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty podniesione w zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie wysokości wpisu od skargi, skierowane są w istocie pod adresem normy prawnej określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a w szczególności zmierzają do podważenia słuszności oraz zgodności z prawem (z Konstytucją RP i ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.)) przepisu § 2 ust 4 tego rozporządzenia, który nakłada na skarżącą stronę obowiązek uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł od skargi dotyczącej uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter.
Przepis art. 233 p.p.s.a. zawiera upoważnienie (delegację ustawową) dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Upoważnienie to, stosowanie do art. 92 Konstytucji RP zawiera zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut, iż przepis § 2 ust 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest zgodny z upoważnieniem ustawowym do wydania tego rozporządzenia określonym w art. 233 p.p.s.a., oraz że jest niezgodny z Konstytucją RP przepis art. 233 p.p.s.a.
W rozdziale 2 p.p.s.a., ustawodawca określił, iż na koszty sądowe składają się opłaty sądowe oraz wydatki. Z przepisu art. 212 § 1 p.p.s.a. wynika, że wpis sądowy stanowi opłatę sądową. Zgodnie z § 2 tego artykułu, wpis sądowy stanowi dochód budżetu państwa. Zdaniem NSA, regulacja art. 217 Konstytucji RP wymagającego nakładanie podatków i innych danin publicznych w drodze ustawy, nie stoi w sprzeczności z uregulowaniem art. 233 p.p.s.a. odnośnie do ustalania opłat sądowych, w tym z upoważnieniem Rady Ministrów do określenia wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 230 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zdaniem Sądu, przepis ten ściśle łączy instytucję wpisu sądowego ze skutkiem jaki wywołuje wniesienie do sądu pisma wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne. W tym znaczeniu wpis sądowy jest kosztem sądowym, który strona zobligowana jest ponieść jeśli zamierza uzyskać określony skutek (wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego), a w konsekwencji załatwienie sprawy przed sądem administracyjnym.
Ustawodawca w przepisie art. 239 p.p.s.a., określił wyłączenia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W punkcie 1d tego artykułu, zwolniono z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strony skarżące działanie lub bezczynność organu w sprawach m.in. ze stosunków pracy i stosunków służbowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustawowe wyłączenie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych i brak takiego wyłączenia w sprawach dotyczących uprawnień zawodowych, nie narusza Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.
t.f.