Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 380/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił P. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że w jego ocenie, skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentację skarżącego WSA uznał za gołosłowną i ogólnikową. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał jedynie, że [...] stycznia 2017 r., a więc ponad 2 lata temu, musiał zawiesić działalność gospodarczą. Nie posiada środków, oszczędności i majątku pozwalającego na zapłatę kary.
Skarżący nie określił jednak, chociażby w przybliżony sposób, swojej sytuacji finansowej i rodzinnej. Nie wyjaśnił, jakie są obecnie jego źródła dochodów i utrzymania. Nie wskazał ich wysokości. Aktualna sytuacja skarżącego nie wynika również z akt sprawy. Poza tym skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które mogłyby uzasadniać uwzględnienie wniosku.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, wyrażające się wydaniem postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły przesłanki wskazujące, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, a także - na podstawie art. 196 p.p.s.a. - o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania zażalenia. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. autor zażalenia wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z wymienionych w zażaleniu dokumentów.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że egzekucja 24.000 zł pozbawiłaby skarżącego i jego rodzinę środków do życia. Mieszkają razem z żoną oraz jego 6-letnią córką w wynajmowanym mieszkaniu, płacąc czynsz w wysokości 900 zł. W 2017 roku skarżący zawiesił moją działalność gospodarczą, która nie przynosi już żadnych dochodów. Skarżący nie jestem również nigdzie zatrudniony. Jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody osiągane przez żonę z tytułu umowy o pracę w wysokości około 2000 zł netto. Z tego dochodu rodzina opłaca zarówno bieżące koszty związane z utrzymaniem, jaki i raty kredytu i pożyczki, które zostały przez skarżącego zaciągnięte jeszcze w okresie gdy prowadził działalności gospodarczą. Wynoszą one 430,55 złotych w przypadku kredytu gotówkowego oraz 678,22 zł w przypadku zaciągniętej pożyczki. W zażaleniu podniesiono też, że żona skarżącego choruje na tarczycę i miesięczne koszty wizyt u lekarza wynoszą 130 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wniosek skarżącego o wstrzymanie, na podstawie art. 196 p.p.s.a., wykonania zaskarżonego niniejszym zażaleniem postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego nie jest rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 196 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł.
Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - którego zadaniem jest kontrola, czy na dzień wydania objęte zażaleniem orzeczenie zostało wydane zgodnie z prawem - dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd I instancji, możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania decyzji, powinna zostać oceniona w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien więc obok twierdzeń uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej powinien obejmować dokumenty umożliwiające weryfikację tych twierdzeń. Tymczasem do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie załączył żadnych dokumentów świadczących o zasadności przyznania mu ochrony w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Trudno zatem zarzucić Sądowi I instancji uchybienie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie wykazując konkretnych danych dotyczących jego sytuacji, nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia wykonaniem zaskarżonej decyzji wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia nie usprawiedliwiają też załączone przez skarżącego - dopiero na etapie zażalenia - dokumenty (tj. PIT za 2018 r. jego żony, umowę najmu lokalu mieszkalnego, umowy kredytu i pożyczki oraz zaświadczenie lekarskie). Skarżący nie przedstawił bowiem dokumentów, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową, np. wyciągu z rachunku bankowego (czy też wyciągów z rachunków bankowych). Tego rodzaju dokument niewątpliwie pozwoliłby w rzetelną ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, która byłaby znaczna lub może spowodować skutki, które byłyby nieodwracalne. Powyższe jest o tyle istotne, że twierdzenia skarżącego odnośnie jego sytuacji nie są konsekwentne i spójne, a tym samym nie są wiarygodne. Twierdzi on mianowicie, że jedynym źródłem utrzymania jego rodziny są dochody osiągane przez żonę z tytułu umowy o pracę i wynoszą one ok. 2.000 zł netto.
Z tego dochodu skarżący z małżonką opłacają m.in. miesięczny czynsz za wynajem lokalu w wysokości 900 zł, raty kredytu i pożyczki (odpowiednio 430,55 zł i 678,22 zł), a także koszty wizyt lekarskich żony 130 zł. Już same wymienione opłaty - pomijając nawet bieżące i niezbędne koszty związane z utrzymaniem rodziny - przekraczają kwotę 2000 zł. W tej sytuacji w aktach sprawy brak dokumentów, które mogłoby stanowić wiarygodne źródło wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny.
Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd I instancji trafnie ocenił, że skarżący wraz z wnioskiem nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA nie mógł zatem zastosować dobrodziejstwa ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - z podanych wyżej przyczyn - wniosku o przyznanie tej ochrony nie uzasadniałyby też dokumenty przedłożone na etapie postępowania zażaleniowego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.